Απτόητος

Έζησα τόσα ώστε να μπορώ να είμαι σίγουρος οτι ποτέ δεν θα χορτάσω από τις μικρές, ανύποπτες, συχνά φαινομενικά αδικαιολόγητες αιτίες ευτυχίας στην ζωή μου. Και το πιο σημαντικό: αντιλαμβάνομαι εν τέλει ότι για να γίνει αμετάκλητα δική μου μια ευτυχισμένη στιγμή στον χρόνο, δεν πρέπει να ακολουθηθεί από πανηγυρισμούς και φωνασκίες! Η εσωτερική ανάταση αρκεί και περισσεύει. Και είναι καλύτερα «το περιστατικό της ευτυχίας» να μη συζητιέται στη συνέχεια για να ξεχαστεί... ούτως ή άλλως την κρίσιμη στιγμή που θα χρειαστεί να ανασύρεις λέξεις και εικόνες για περιγράψεις την αιτία της ευτυχίας σε ανθρώπους που θα σε κοιτούν με ένα μείγμα αγάπης, απορίας και λανθάνουσας ειρωνίας, είναι πολύ πιθανό όλα να σκοτεινιάσουν γύρω σου και οι απαιτούμενες λέξεις να απομακρυνθούν από τον ουρανό σου σαν τρομαγμένα πουλιά. Μικρό το κακό όμως, η στιγμή έχει ήδη καταγραφεί από το μετρητή της ζωτικής πνοής. 

Γι αυτόν το λόγο επιλέγω να βαδίζω απτόητος έξω από το άσυλο κακοποιημένων ψυχών που κρύβει στους θαλάμους του πολλές καθημερινές ιστορίες της διπλανής πόρτας: συνήθως όταν περνάμε έξω από αυτό το άσυλο, όλοι μας στρέφουμε το βλέμμα μας προς την άλλη μεριά σα να είμαστε συνεννοημένοι και βουλώνουμε τ’αυτιά μας για να μην ακούσουμε φωνές κι ουρλιαχτά από το εσωτερικό του. Εγώ λοιπόν έχω επιλέξει να μην ανοίγω το βήμα όταν περνάω έξω από αυτό το άσυλο. Ασφαλώς δεν μπορώ να αναλάβω τη συναισθηματική περίθαλψη των κακοποιημένων ψυχών (πολλές φορές αναρωτιέμαι ποιός θα αναλάβει το πακέτο διάσωσης των απανταχού σωτήρων των ψυχών), αλλά αυτό που μπορώ να κάνω είναι να κοντοστέκομαι και να ακούω τί έχουν να μου πουν οι τρόφιμοί του κοιτάζοντάς τους στα μάτια.

Απτόητος.