Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Ως πότε το φεγγάρι θα είναι η λύση;



Προχωρούσε επιφυλακτικά μπροστά από τη σκιά του χωρίς να ανοίγει το βήμα του για να μην τη χάσει. Δεν ήταν τώρα η στιγμή για μεγάλες αποφάσεις, έπρεπε να χρησιμοποιήσει τα χάρισμα της υπομονής (που δεν είχε!). Περιμένοντας να αδειάσει το μυαλό του ώστε να μπορεί στη συνέχεια να το ξαναγεμίσει με τα ίδια ακριβώς από αυτά που αγωνιζόταν τώρα να αδειάσει, κοίταξε το φεγγάρι:

Ως πότε το φεγγάρι θα είναι η λύση; αναρωτήθηκε.

ΥΓ. Αποθανάτησα το φεγγάρι της συγκεκριμένης φωτογραφίας στο Αρχαίο θέατρο του Άργους στις 16 Σεπτεμβρίου 2016.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Η έγερση του ησυχαστή από το λήθαργο για να απαντήσει στο ερώτημα: “Καλά είμαστε, τί τα θέλεις τώρα και τα ψάχνεις;”



Υπομένει στωικά όλα αυτά που συμβαίνουν στην καθημερινότητά του και πρέπει να τα διαχειριστεί όσο καλύτερα μπορεί, ακόμη κι αν δεν τον ενδιαφέρουν. Είναι ευτυχισμένος, δεν έχει καμία αμφιβολία γι αυτό. Αυτή τη στιγμή όμως, είναι επιτακτική η ανάγκη να πάρει μα οριστική απόφαση για το βηματισμό του: η οικειότητα μπορεί να τον απομακρύνει από ανθρώπους που κουβαλάνε μια πολύτιμη Αλήθεια που τον αφορά (έτσι έχει αντιληφθεί σε αρκετές περιπτώσεις τον τελευταίο καιρό), αλλά ελλοχεύει ο κίνδυνος η αποξένωση για να πετύχει την επιθυμητή ηρεμία του νου, να γεννήσει μέσα του αρνητικά συναισθήματα που θα τον οδηγήσουν σε δυσάρεστους τόπους απ’ όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Κι έτσι, ενώ βρίσκεται εγκλωβισμένος στις παρυφές μιας τακτοποιημένης σκοτεινής εξωτερικής πραγματικότητας, αποφασίζει να εμπιστευτεί το ένστικτό του και να ακολουθήσει το φως της εσωτερικής πραγματικότητας, αυτής που φοβούνται  να πλησιάσουν οι απληροφόρητοι από αληθινή ευτυχία. Η εμπιστοσύνη στον εαυτό του διαλύει τους φόβους του και αρχίζει να αναζητάει με ενατένιση αυτό που “υπάρχει” πίσω από αυτά που τον περιβάλλουν και όχι αυτό που “βλέπει”, όσο όμορφο κι αν του φαίνεται. Και όσο το κάνει αυτό, αισθάνεται τον ησυχαστή που ρέμβαζε ακίνητος μέσα του τόσο καιρό να εγείρεται για να εξετάσει σχολαστικά, αγνοώντας τα γοητευτικά αρώματα του παρελθόντος που τον αγκιστρώνουν σε ένα ασφαλές (αλλά και κάπως βαρετό) όμορφο παρόν που αγκομαχά. 

Το παρελθόν έχει πάντα έντονο άρωμα, το μέλλον ποτέ...

(Η φωτογραφία είναι από το Αρχαίο Θέατρο Άργους στις 16-9-2016).

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Μείνετε μακριά από τις άχρηστες αγρυπνίες



Από το καλοκαίρι κρατάω τον ήλιο, αλλά λίγο αργότερα αυτός εξαφανίζεται κακοκαρδισμένος. Από το φθινόπωρο όμως, πάντα κρατάω χειρόγραφα όπου μπορώ να ανατρέξω όταν νοιώσω οτι χάνω την επαφή με το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. 

Όταν βαραίνει το κλίμα, κλείνω τ’ αυτιά μου για να μην καταλάβω οτι κανείς δεν μου απαντά. Και τότε, προσχεδιασμένες παρορμήσεις εμφανίζονται, για να διεκδικήσουν ένα χαμόγελό μου. 

Οι κάθε είδους βεβαιότητες με απωθούν: η αγωνία για το μέλλον είναι μια κάποια λύση. Ανοίγω τ’ αυτιά μου και κλείνω τα μάτια μου για να σας δω πιο καθαρά, αλλά με επαναφέρουν στην εικονική πραγματικότητα οι προσποιητές επεφημίες.

Κι εγώ, συντηρώ με μέτρο τις ανησυχίες μου για να αποδιώξω τον κίνδυνο αντί να με κρατήσουν ξύπνιο τις ώρες της ραθυμίας, να με καταπιούν. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αποφεύγω τις άχρηστες αγρυπνίες που τίποτα δεν προσφέρουν.











Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Η διεκδίκηση της αιωνιότητας: I’m out!


Παραιτήθηκε από την διεκδίκηση της αιωνιότητας όταν συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να την διεκδικήσει. Κι έτσι πλέον, συμβιβάζεται χωρίς δισταγμούς με τις θεαματικές ιστορίες του για τις οποίες -κατά παράξενο τρόπο!- πάντα βρίσκει πρόθυμο  κοινό να τις ακούει ξανά και ξανά και μάλιστα με ορθάνοιχτα αυτιά. Και στην κάθε παράθεση  των ιστοριών του, φροντίζει να πετάει  στον ωκεανό κι από μία αμαρτία: έτσι όπως ακούει τον εαυτό του να αφηγείται χρησιμοποιώντας τα ίδια αστεία και τις ίδιες κατάρες για τους αμαρτωλούς, νοιώθει να τον κυριεύει μια πλαναρισμένη εικόνα ήπιας αγιοσύνης που δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση.  Με την επιλογή των πιο πράων αναμνήσεων για τη διήγησή του στο ημι-κοιμισμένο κοινό, έχει εξασφαλίσει μια θέση στη συνείδησή τους ως ανάμνηση ενός “καλού κι ενδιαφέροντος ανθρώπου με πλούσιες εμπειρίες” και μπορεί να αισθάνεται ήσυχος ότι ο ίσκιος του θα τον ακολουθεί εφ’ όρου ζωής, έστω και βαριεστημένα. 
 
Πόσο ανακουφισμένος νοιώθω που γεννώ ακόμη αισθήματα αμηχανίας (και εχθρότητας) σε κάποιους βαρετούς περαστικούς του κόσμου…


Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Δεν είναι “αντίο”...




Κέντρα αποκατάστασης τραυματισμένων ψυχών δεν υπάρχουν ούτως ή άλλως, συνεχίζω απλώς με προσοχή την προδιαγεγραμμένη πορεία με μια αδικαιολόγητη (!) αισιοδοξία και την επιβεβλημμένη, από τους καιρούς, αποφασιστικότητα. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ανάμεσα στα χαλάσματα συναντώ λουλούδια και, στη θέα τους, παίρνω δύναμη χωρίς να μου επιτρέπω μελοδραματισμούς. Δεν μεμψιμοιρώ για τα κακώς κείμενα, αλλά ούτε και επαναπαύομαι αν κάτι μου πάει καλά προσώρας. 

Κατά τα λοιπά, αρνούμαι να καταθλιβώ για το (αυξημένο κατά 30% σε σχέση με το περσινό) ΕΜΦΙΑ που έλαβα σήμερα τα ξημερώματα στον υπολογιστή μου και θα τρέχω αργότερα ως αλλόφρων για να το καλύψω. 

Καθόλου δεν ανησυχώ που το φθινόπωρο βρίσκεται πλέον ante portas: ούτως ή άλλως, είναι η αγαπημένη μου εποχή, αφού προσφέρεται για ενδοσκόπιση χωρίς μελαγχολία και ανασύνταξη των δυνάμεων χωρίς εξαλλοσύνες.

Με ανακούφιση εγκαταλείπω τις άσκοπες χαζοχαρούμενες βουτιές και αναζητώ προσεκτικά το αποχαιρετιστήριο μπάνιο μιας θερινής περιόδου που, παρά τις δυσκολίες, θα θυμάμαι με τρυφερότητα.

Δεν είναι “αντίο”, αλλά “εις το επανειδείν με το καλό”.