Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Αυτό το ενδιαφέρον κτήριο, είναι μια ανάσα δρόμος από εδώ που στέκομαι τώρα



Αποφορτίζω τη ζωή μου αποφεύγοντας όλες τις -εκ των προτέρων- χαμένες μάχες και συγχρόνως επιβραδύνω το ρυθμό μου για να μπορώ να σκέφτομαι πριν αντιδράσω. Παράξενο, αυτή η επιβράδυνση μου δίνει την αίσθηση οτι θα προλάβω να ζήσω περισσότερο και όχι το αντίθετο (όπως θα περίμενε κανείς). Τρέχω να κρυφτώ σε καταφύγια όπου δε φτάνουν οι κάθε λογής ενοχλήσεις κι αυτά που θα στερηθώ από την ενεργή απουσία μου, θα μου αποφέρουν ανύποπτα οφέλη, το νοιώθω. Θα παραιτηθώ από στιγμές αχρείαστων θριάμβων και θα βρω χρόνο να ασχοληθώ περισσότερο με αυτούς που αγαπώ κι ανάμεσά τους, ίσως και τον εαυτό μου (αυτόν δεν τον αγαπώ τόσο πολύ, αν και φροντίζω να μη του λείπει κάτι). Θα συμπληρώσω μια θρηνητική επιστολή που κανείς δε θα διαβάσει, όπου θα αναφέρω λεπτομερώς αυτά που με κρατούν πισθάγκωνα δεμένο σε μια εικονική πραγματικότητα που, σε κάθε περίπτωση, απέχει παρασάγγας από την αλήθεια μου. Και σε αυτούς που ρωτούν ανήσυχοι αν είμαι καλά, θα τους λέω με χαμόγελο ότι καλά είμαι και θα είμαι καλά στ’ αλήθεια. Θα βάλω στο πρόγραμμα να τονίσω κάποια στιγμή, με κάποιον τρόπο την αγάπη μου σε αυτούς που αγαπώ και τίποτα δε θα κάνω με όσους μου είναι αδιάφοροι. Άλλες κατηγορίες δεν υπάρχουν για μένα εδώ και αρκετό καιρό και αυτό το γεγονός μάλλον ευτυχισμένο με κάνει γιατί κατάλαβα οτι η ένταση, η κακολογία, οι αρνητικές σκέψεις, η αίσθηση της αντιπάθειας για τρίτους, προκαλεί μεγάλη καταστροφή εγκεφαλικών κυττάτων που δεν αναπλάθονται και αφήνουν πίσω τους κενά που δεν μπορούν να καλυφθούν όση προσπάθεια κι αν καταβάλλω. Θα βάλω μπρος και την έκδοση μιάς ποιητικής συλλογής (το υλικό είναι από καιρό έτοιμο) το πρώτο εξάμηνο της νέας χρονιάς (δεν είναι μακριά αυτή η ώρα, μια ανάσα δρόμος είναι σαν το κτήριο της φωτογραφίας) που θα διαβάσουν οι φίλοι μου και οι λοιποί αγαπημένοι και, κατά πάσα πιθανότητα, θα μου πουν κάτι που έχω ξανα-ακούσει στο παρελθόν: “προτιμώ τον πεζό σου λόγο”. Το βλέμμα μου θα σταματήσει να πηγαινοέρχεται στο άπειρο και θα στρέψω την προσοχή μου μόνο σε όσα με ενδιαφέρουν. Κι αυτά που με ενδιαφέρουν, μπορώ πια να δηλώσω χωρίς ενδοιασμό, είναι αυτά που αγαπώ, για τα άλλα δε θα ξοδέψω χρόνο.

Τώρα που το σκέφτομαι, έπρεπε αυτό να το έχω κάνει εδώ και καιρό.

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Η αξία της δικής μου σιωπής (*)



Διαπιστώνω οτι, όσο περνά οι καιρός, η σιωπή καταλαμβάνει όλο και περισσότερο “ωφέλιμο χρόνο” στην καθημερινότητά μου. Κατά έναν έναν δε παράξενο λόγο, καθόλου δε με ενοχλεί αυτό. Μπορεί μάλιστα και να με ανακουφίζει. Δεν οφείλεται στο οτι νοιώθω οτι δεν έχω πράγματα να πω, αλλά στο ότι δεν χρειάζεται να τα πω: αντιλαμβάνομαι την αξία της σιωπής. Της ενεργούς σιωπής που αποτελεί στάση ζωής και σε προφυλάσσει από ξεστρατήματα του λόγου. Λες και η σιωπή αφήνει χρόνο στο μυαλό να δώσει προσοχή σε πολύτιμες εσωτερικές φωνές που συνήθως χάνονται στην -άνευ ουσίας- οχλαγωγία της σύγχρονης ζωής. Δεν είναι υποχώρηση. Ούτε εξαναγκασμός είναι. Είναι μια ψυχοφελής επιλογή που μου επιτρέπει να εστιάζω στα πλέον ουσιώδη πράγματα.

Θα μπορούσε κάποιος να με ρωτήσει: σε αυτήν την επιλογή της σιωπής, περιλαμβάνεται και ο γραπτός λόγος;

Αυτό θα ήταν χτύπημα κάτ’ απ’ τη μέση!

Δώστε μου χρόνο να το σκεφτώ.

(*) Για τις σιωπές των άλλων δεν μπορώ να πάρω θέση. Ομιλώ αποκλειστικά για τη δική μου σιωπή.

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

Life, its very existence on Earth is the result of an amazing series of coincidences: νομίζω όχι, Paul, με όλο το σεβασμό που σου έχω...

https://www.youtube.com/watch?v=ulVFWJqXNg0&feature=youtu.be



Πάρα πολύ ενδιαφέρον. Εκφράζω επιφυλάξεις για την εισαγωγή του Paul: “Life, its very existence on Earth is the result of an amazing series of coincidences”. Εγώ πιστεύω στο Θεό, όχι στις συμπτώσεις. Σε κάθε περίπτωση, το ντοκυμαντέρ “One Day a Week” έχει σπουδαία μηνύματα και πολύ όμορφες εικόνες.

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Τι είπε ο Ιωάννης Μεταξάς στον Ιταλό πρέσβη Εμμανουέλε Γκράτσι, την 28η Οκτωβρίου 1940



Κανείς από εμάς δεν ήταν εκεί, εκείνη την ώρα. Στρογγυλεύουμε και ωραιοποιούμε τα λόγια που ανύποπτα εκστόμισαν μεγάλοι ή μικρότεροι άνθρωποι που έτυχε να βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα την ώρα που  γραφόταν η ιστορία.

Διαβάζω στην Βικιπαίδεια:
H γαλλική φράση «Alors, c'est la guerre!», που αποδίδεται στην ελληνική γλώσσα ως «Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμος!» είναι η ιστορική φράση με την οποία δήλωσε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ιωάννης Μεταξάς στη διπλωματική γλώσσα της εποχής εκείνης την αρνητική του στάση στο ιταλικό τελεσίγραφο που του επέδωσε ο τότε Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα Εμμανουέλε Γκράτσι, τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου του 1940, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Σε περίπτωση που το αίτημα του Γκράτσι είχε περισσότερο εκνευρίσει, παρά τρομάξει τον Μεταξά εκείνο το βράδυ, η απάντησή του (στη νεοελληνική γλώσσα), θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κάτι σαν:

“Αει πάαινε ρε!!”

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Κατά συρροήν ύποπτος εγκατάλειψης του ενδιαφέροντος για ζωή



Συχνά-πυκνά, ενισχύονται οι υπόνοιες της υποχώρησης της συναισθηματικής του δύναμης: επιτρέπει (επιβάλλει;) στον εαυτό του να κολυμπήσει σε λιμνάζοντα νερά, να υποτιμήσει κεκτημένα δικαιώματα και στάσεις ζωής του που κερδήθηκαν μετά από επώδυνους αγώνες. Το χειρότερο, του επιτρέπει  να επικοινωνεί (ακόμη και αν εξακολουθεί να διακρίνεται στον περιβάλλοντα χώρο) με ημίμετρα και θριάμβους του παρελθόντος αμφίβολης αξίας (στα δικά του μάτια, δε τον ενδιαφέρει το βλέμμα των άλλων και κάνουν μεγάλο λάθος όσοι το νομίζουν αυτό).   

Προσωρινή απομάκρυνση (ούτε καν απόσυρση), ισχυρίζεται, οτι θα μπορούσε να του αποδοθεί, αλλά σε καμμία περίπτωση δε δέχεται οτι σταδιακά εγκαταλείπει τη ζωή. Η κούραση που αισθάνεται μπορεί να αποδοθεί σε ένα σωρό φυσικο-ψυχολογικο-παθολογικές αιτίες, αλλά σε καμμία περίπτωση (είναι σίγουρος γι αυτό!) δεν εγκαταλείπει τον αγώνα.

Δεν υποτιμά τους συναισθηματικά απαίδευτους, απλώς επιλέγει να μη χάνει χρόνο προσπαθώντας να τους πείσει, ακόμη και για πράγματα που ίσως βελτίωναν την ζωή τους, τουλάχιστον όπως το βλέπει ο ίδιος. Μόνο όταν βλέπει αληθινό ενδιαφέρον προσεγγίζει  τους συνοδοιπόρους του. Τα τελευταία χρόνια, ο λόγος του ήταν γεμάτος από διδακτικές προειδοποιήσεις, οι περισσότερες από τις οποίες χάθηκαν στην άμμο της κοινωνίας. Όχι όλες όμως και σίγουρα όχι για πάντα, για αυτό δεν έχει καμμιά αμφιβολία.

Τον λυπούν όσοι ξεφορτώνουν το συναισθηματικό βάρος που επέλεξαν κάποτε (παλαιά!) να σηκώσουν μαζί του, αλλά δεν τους παρεξηγεί. Ούτε τους λυπάται πλέον και δεν αφήνει τον εαυτό του να θυμώσει.

Σιωπηλά πορεύεται χωρίς να αναζητά αφορμές για επίδειξη ή οποιοδήποτε είδους υπόδειξη. Ένα σβηστό βλέμμα είναι καλύτερο από ένα άλλο γεμάτο ψεύτικη, δανεική λάμψη. 

Τελική ετυμηγορία: αθώος λόγω αμφιβολιών, αλλά να τον προσέξουν όσοι τον αγαπούν.