Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Τρελή φωτιά και ανήθικη αριστεία


Η ανήθικη αριστεία ποτέ δε με ενδιέφερε είναι η αλήθεια. Κι όσες -λίγες ευτυχώς- φορές την κέρδισα, πέρασε από δίπλα μου και δε με ακούμπησε. Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει ακόμη πιο δύσκολος στην αποδοχή της αριστείας: αποποιούμαι και τη βαρετή αριστεία, ακόμη κι αν ορισμένες φορές κινδυνεύω να παρεξηγηθώ από φίλους και γνωστούς. Και αναρωτιέμαι, πού πάμε από εδώ και πέρα; Ο κίνδυνος του συμβιβασμού με τη μετριότητα ελλοχεύει, το αντιλαμβάνομαι αυτό. Γερνώ (*) και όσο μεγαλώνω ωριμάζοντας (έτσι νομίζω!)  απαρνιέμαι τις εκκωφαντικές πομφόλυγες και κάθομαι ήσυχος στο δωμάτιό μου αποφεύγοντας τις εντάσεις. Το επόμενο στάδιο στο οποίο θα πρέπει να καταβάλλω ιδιαίτερη προσπάθεια, είναι να αποφεύγω τις νοερές κατάρες σε όσα θεωρώ ανήθικα. Η αλήθεια είναι, νομίζω, οτι δεν το κάνω αυτό αφενός μεν επειδή η κατάκριση είναι αμαρτία και αφετέρου -φοβάμαι- επειδή δεν είμαι σίγουρος -και ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή- τί είναι τελικά ανήθικο και τί όχι. Εδώ λοιπόν συμβαίνει το εξής παράξενο: ενώ δεν πιστεύω στα ζώδια και καθόλου δεν τα συμβουλεύομαι, είμαι απόλυτα πεποισμένος οτι αποτελώ χαρακτηριστικό δείγμα Καρκίνου που, την ίδια ώρα που νοιώθει και είναι ανεξάρτητος, έχει συγχρόνως την ανάγκη της συναισθηματικής επιβράβευσης από τον περίγυρό του.

Δύσκολα μου βάζω πάλι...

(*) Σε στίχο μου από την εποχή που έγραφα ροκ στίχους (ας είναι καλά ο Αλέξανδρος Μολφέσης που είχε μελοποιήσει αρκετούς από αυτούς) είχα πάρει θέση επί του θέματος και να που σήμερα περίπου δέκα χρόνια αργότερα, βρίσκω μπροστά μου αυτά που περιέγραφαν οι στίχοι:
Γερνώ,
αλλά δε γίνομαι γέρος.
Αφουγκράζομαι αυτό το νέο μέρος
(από το τραγούδι Τρελή Φωτιά)

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Μέρα της ποίησης: και αύριο, και πάντα




Αύριο, Τρίτη 21 Μαρτίου, είναι η μέρα ποίησης, αλλά επειδή η ζωή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη οτι η ποίηση υπάρχει παντού, πάντα τριγύρω μας, δεν χρειάζεται να περιμένουμε μία μέρα τον χρόνο για να την εορτάζουμε. Τη ζωή, όχι την ποίηση!

Σε μια εποχή που ακόμη και ο Ντόριαν Γκρέυ έχει γίνει σα σταφιδιασμένη γριά, οι χαμένες πατρίδες των αληθινών συναισθημάτων βρίσκουν καταφύγιο στην ποίηση. Η ποίηση είναι μια τέχνη αβίαστη που προσφέρει με ανιδιοτέλεια στην ανθρώπινη ψυχή (ιδιαίτερα όταν αυτή είναι τρικυμιώδης) και δε ζητά καμία ανταπόδοση. Κι όμως, η κάστα των ποιητών αντιμετωπίζεται σα μια παρέα χαριτωμένων ποιοτικών-τρελλών: Αυτό ίσως συμβαίνει επειδή συχνά η συναισθηματική κατάρρευση συμβαίνει την ίδια ώρα που παρουσιάζεται πνευματική ανύψωση. Εξ ορισμού, αυτή η κατάσταση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε κοινωνική απομόνωση γι αυτό και οι ποιητές βρίσκονται “στην άκρη”. Κι όμως, η καλή ποίηση, είναι η μόνη τέχνη που μπορεί αβίαστα εν μία νυκτί να γκρεμίσει το χάρτινο οικοδόμημα της επίπλαστης ευτυχίας.

Επειδή μεγαλώνοντας αποφεύγω να αλλάζω πεζοδρόμιο για να αποφύγω τις στενάχωρες συναντήσεις που μπορεί να με ταράξουν αλλά αντίθετα συχνά επιταχύνω το βήμα μου για τις συναντήσω μια ώρα αρχύτερα αφού έχω αντιληφθεί οτι είναι ψυχωφελείς για τη σωτηρία της ψυχής μου, αύριο θα γιορτάσω χωρίς φωνασκίες τη μέρα της ποίησης και της ζωής.

Και αύριο, και πάντα και, στο εξής, κάθε στιγμή...

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Φίλιππος Νικολάου - Ένα όμορφο βράδυ από τα παλιά



Δεν πηγαίνω πλέον σε νυχτερινά κέντρα εδώ και πολλά χρόνια. Όταν η κοινωνία πιέζεται, δυσκολεύομαι να πάω ως “επίτηδες χαρούμενος”, αλλά χθες ήταν διαφορετικά. Ευχαριστώ τους αγαπημένους  μου φίλους (και φυσικά την Ντόρα μου) που αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τους παντοτινούς στροβιλισμούς μου από τη σκληρή ροκ στην απαράβατη (και ανεξήγητη ίσως) αγάπη μου για τον Φίλιππο Νικολάου και με ακολούθησαν χθες.

Ένα όμορφο βράδυ από τα παλιά… Ο Φίλιππος Νικολάου ήταν (μέχρι τις πρωινές ώρες) όπως πάντα ευθυτενής και -επιτρέψτε μου την έκφραση- γενναίος επί σκηνής.

ΥΓ. Αξιοπρεπής και όμορφη ήταν η Κωνσταντίνα που εμφανιζόταν μαζί του, όπως και η πολυμελής μπάντα που τους πλαισίωσε.


Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Σε εμένα το λέω, με ακούς;



Ήσυχος αλλά όχι εφησυχασμένος παρακολουθείς μακρόθεν τις εξελίξεις που, ακόμα και αν το αρνείσαι, σε αφορούν σαν πολίτη αυτής της χώρας, αυτής της κοινωνίας, αυτού του πλανήτη. Δε δίνεις πλέον νοερές κατάρες, ίσως επειδή δε μπορείς με ευκολία να αποφασίσεις ποιοί θα έπρεπε να είναι οι αποδέκτες. Αποδέχεσαι τις ευθύνες σου, παίρνεις -λεκτικά- θέση αλλά δε λαμβάνεις ενεργά μέρος στις απαραίτητες κινήσεις. Σε ενοχλεί σφόδρα το αδικαιολόγητα εξυπνακίστικο ύφος των κάθε λογής κρατούντων, αλλά κατά βάθος αυτό που σε ενοχλεί περισσότερο είναι το ενδεχόμενο όλοι αυτοί να μην είναι -μόνο;- αμόρφωτοι και ηλίθιοι όπως σου φαίνονται αλλά αδίστακτα πιόνια ενός μηχανισμού ξεχαρβαλώματος συνειδήσεων και αξιών που σου είναι εντελώς άγνωστος. Επομένως, εσύ είσαι ο χαζός και όχι αυτοί που πονηρά ανέχονται κατάρες και προσβολές για να εξυπηρετήσουν τον σκοπό τους. 

Έχεις ευθύνη γι αυτό που συμβαίνει κι ακόμα χειρότερα, θα έχεις μεγαλύτερη ευθύνη γι αυτό που θα συμβεί. Το βλέπεις να έρχεται άλλωστε. Οι καλές προθέσεις και ο πρότερος έντιμος βίος δεν μπορούν να διατηρούν καθαρή τη συνείδησή σου επ’ άπειρον. Η τρυφερότητα για τα αγαπημένα πρόσωπα που σε περιβάλλουν σε μπερδεύει και σε κρατά -επί της ουσίας- ακινητοποιημένο σε μια θέση μη δράσης.

Ο πρώτος που αφορούν τα λόγια μου είναι ίδιος μου ο εαυτός.