Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Η άνοιξη προ των πυλών…



Ίσως επειδή μετά από μια περίοδο με κρύα και χιόνια σήμερα το πρωί έσκασε μύτη ένας αμήχανος αλλά λαμπερός ήλιος. Μπορεί πάλι που μετά μικρο-εντάσεις κι αγωνίες στη δουλειά την τελευταία περίοδο τα πράγματα αποκαθίστανται και επανέρχεται η ηρεμία. Καθόλου δεν αποκλείεται επίσης που σήμερα το πρωί διάβασα στα ΝΕΑ μια πολύ ενδιαφέρουσα κριτική για το βιβλίο μου ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ από τον Παναγιώτη Βούζη, έναν δημοσιογράφο που δε γνώριζα. Κι ακόμα, μερικές φορές το πρώτο κομμάτι που ακούς το πρωί στο CD του αυτοκινήτου σου, οριοθετεί πώς θα πάει η μέρα: η μέρα σήμερα ξεκίνησε με το υπέροχο μελωδικό κομμάτι H ευτυχία είναι αυτό του Μανώλη Φάμελλου.
Αντιλαμβάνομαι ότι αστρονομικά η άνοιξη ξεκινά με την εαρινή ισημερία κατά τις 21 Μαρτίου στο Βόρειο ημισφαίριο, ότι ο καιρός πιθανότατα θα ξανα-χαλάσει και ενδέχεται να παρουσιαστούν εκ νέου σύννεφα στην καθημερινή ζωή, αλλά η άνοιξη είναι -αδιαπραγμάτευτα!- προ των πυλών.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Γιατί ο αναχωρητής της πόλης δεν αναζητά τα ίχνη του Θεού



H αγωνία για τα κακώς κείμενα στη ζωή είναι ιερό καθήκον των ανήσυχων ψυχών. Ίσως και υποχρέωση. Ανέκαθεν ήταν έκδηλη η ανάγκη των ανθρώπων για πίστη στη θεϊκή προστασία, ακόμη και με μεσάζοντες (οι άγγελοι της διπλανής πόρτας;). Αυτό το διαπιστώνει αθόρυβα ο αναχωρητής και ετοιμάζεται να πάρει θέση. Διακριτικά. Σιωπηλά, όπως κάνει πάντα. Την ίδια ώρα  οι συνειδητά δυστυχισμένοι, δεν αναζητούν τα ίχνη που ο Θεός αφήνει με διακριτική μεγαλοπρέπεια ολόγυρά του. Μπορεί οι απελπισμένοι να γίνονται οι πιο καλο επαναστάτες (Τάσος Λειβαδίτης έφη) αλλά οι συμβατικοί άνθρωποι είναι αυτοί που κυλούν τον τροχό της Ζωής χωρίς όμως να τον επηρεάζουν!

Στη σημερινή εποχή οι κύριες εναλλακτικές για την πλειοψηφία των ανθρώπων είναι δύο: ή να σφιχταγγαλλιάσουν το παράλογο ή να ενταχθούν στη λεγεώνα των δυστυχισμένων που εστιάζουν την προσοχή τους στην ατομική τους δυστυχία και δεν ξενοκοιτάζουν τη δυστυχία των διπλανών τους. Άλλωστε ο οίκτος προς τα θλιμμένα πλάσματα υποδουλώνει το σύγχρονο πολίτη σε αυτά.

Δυστυχώς, η εποχή μας δεν είναι η κατάλληλη για αντισυμβατικές περσόνες που θα μπορούσαν να αποδράσουν πιο εύκολα από την φθορά. Παρά τα αντίθετα θρυλούμενα, η υπακοή σε συμβατικότητες είναι ένας αναντίρρητος τρόπος να αισθανθούμε ασφαλείς: βλέπω ολόγυρα -όλο και συχνότερα, οφείλω να ομολογήσω- τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας να συμβιβάζονται με όλο και λιγότερα που όμως τους προσφέρουν μεγαλύτερη ανακούφιση προσωρινά.

Αυτά βλέπει ο αναχωρητής της πόλης και διστάζει να αναζητήσει τα ίχνη του Θεού.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Ένας κουρασμένος αντεπαναστάτης μένει στην άκρη μέχρι να αποφασίσει τί θα κάνει



Τον έχουν κουράσει τα μελωδικά μοτίβα του Dustin OHalloran. Παλαιότερα, τα ίδια μοτίβα ανάπαυαν το πνεύμα του αλλά σιγά-σιγά έχει αντιληφθεί ότι τον παρασύρουν με μαθηματική ακρίβεια σε μια επίπλαστη συναισθηματική ευεξία που τον εγκλωβίζει  σε ένα περιβάλλον ακινησίας. Δεν προτίθεται να χρησιμοποιήσει τις όποιες ικανότητες επικοινωνίας του ως εφαλτήριο για ένα αβέβαιο άλμα στο κενό. Μένει στην άκρη χωρίς υπεροψία μέσα στους πολυσύχναστους χώρους όπου κινείται και σιωπά -έτσι δείχνει!- αλλά μέσα του ουρλιάζει. Στόχος του είναι να χρησιμοποιήσει αυτές τις εσωτερικές φωνές ως δύναμη σ’ ένα στίβο που γίνεται ολοένα και πιο δύσκολος. Κατσουφιασμένα πρόσωπα τον κοιτούν με σβησμένα μάτια και περιμένουν να εμφανιστεί ο παλαιός, “καλός” εαυτός του που τους προσφέρει ασφάλεια. 

Αν με ρωτήσει τι να κάνει, θα του απαντήσω:

Μεγάλε, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις, εγώ έχω τα δικά μου προβλήματα να λύσω…

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Η ομάδα του Congo επιστρέφει



Συναντηθήκαμε χθες οι Ώριμες Γυμνές Ψυχές, η παρέα που πριν από έξι χρόνια (τον Οκτώβριο του 2010) είχε κάνει μια θαρραλέα επίσκεψη στην ιεραποστολή του Κolwezi στο Congo για τρεις εβδομάδες. Όλο αυτό το διάστημα συναντιόμαστε κάπου-κάπου με τη Βέρα και τον Χρήστο αλλά η αλήθεια είναι ότι, αν και η βαθειά φιλία ανάμεσά σας είναι πάντα αδιαπραγμάτευτη, είχαμε ψιλο-χαθεί: η παρέα έχει διαπαστεί σε τρεις άκρες του κόσμου: (Σαντορίνη-Πεκίνο-Αθήνα) αλλά ποτέ δεν διαλύθηκε. Μας ενώνουν μοναδικές στιγμές και αξεπέραστες μνήμες.

Καλή Χρονιά στις Ώριμες Γυμνές Ψυχές και σε όλους σας

ΥΓ. Να μην ξεχάσω! Θα φύγει την άλλη εβδομάδα κοντέηνερ για το Congo και πρέπει να στείλω ένα φόρεμα στην Αναστασία…