Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Τί είπε ο σοφός ενατενιστής της ζωής πριν γυρίσει πλευρό και συνεχίσει τον ύπνο του



Η ζωή είναι μια διαρκώς ανακυκλούμενη εμπειρία που, κάποιες στιγμές γίνεται θολή και μονότονη. Η ασφάλεια που προσφέρει η προβλεψιμότητα και η επαναληψιμότητα των φαινομένων της, την ίδια στιγμή γίνεται μοχλός αποπνικτικής πίεσης. Συχνά επιτρέπουμε σε μικρές καθημερινότητες να λαμβάνουν υπερφυσικές ιδιότητες, ίσως για να απομακρυνθούμε από την αδίστακτη νομοτέλεια των συναισθημάτων μας (και της ζωής μας;) αλλά λίγο αργότερα τις ξορκίζουμε και τρέχουμε να κρυφτούμε στα καταφύγιά μας. Ο ένας μπορεί να έχει το καταφύγιό του στα σαλόνι της οικίας του και ο άλλος σε μια απόκρημνη πλαγιά ενός όρους (Αγίου... ή μη!). Η ένταση με την οποία προσεγγίζουμε τα όσα μας περιβάλλουν μπορεί να μεταβάλει σε μια μόνο στιγμή το σχήμα, το μέγεθος, το χρώμα τους και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Επομένως, αλλάζει διαρκώς το ειδικό βάρος που τους επιτρέπουμε να έχουν στη ζωή μας. Στον αντίποδα των γεγονότων, ο νους, κουρασμένος διακόπτει την επέμβασή του στην καθημερινότητα και δέχεται αναντίρρητα οτιδήποτε συμβαίνει. Εκείνη την ώρα, έχουμε ανάγκη να κλείσουμε ορμητικά τα παράθυρα της αντίληψής μας, γιατί κάποιες ανύποπτες διαπιστώσεις μπορούν να ανατρέψουν την εμπιστοσύνη με την οποία περιβάλλουμε αυτό που αποκαλούμε “ζωή”. Τότε καταφθάνει ο φόβος για το αύριο σαν καβαλλάρης της αποκάλυψης. Στα μικρά διαλείμματα ανάμεσα στους διαρκείς φόβους από τους οποίους διακατεχόμαστε, προλαβαίνουμε λίγο να απολαύσουμε την ομορφιά της ζωής, αλλά οι δόσεις που παίρνουμε δεν είναι ποτέ επαρκείς.

Θα σας έλεγα περισσότερα, αλλά πρέπει να συνεχίσω τον ύπνο μου...

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Οι Πύλες της Αντίληψης: χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία!


Μετά από ατέλειωτα μεταφυσικά ναυάγια, άνοιξε με θάρρος τις πύλες της αντίληψης και προχώρησε μέσα με θολό βλέμμα, περιμένοντας να συναντήσει νεράιδες, δαίμονες ή αγγέλους. Το βήμα του δεν ήταν αρκούντως σταθερό, μάλλον βρισκόταν υπό το καθεστώς αλκοοολικής μέθεξης.
 
Όταν επέστρεψε, έδειχνε ζαλισμένος.

Τον περικυκλώσαμε με αγωνία ρωτώντας τον τί είδε εκεί που βρέθηκε. 

Ουαί!

Δεν μπόρεσα να δώ γιατί είχα κλείσει τα μάτια για να απολαύσω το τραγούδι των σειρήνων που ακουγόταν από τα μεγάφωνα εκεί μέσα.

Κι έτσι χάσαμε μια μοναδική ευκαιρία να μάθουμε από πρώτο χέρι τί κρύβεται πίσω από τις πύλες της αντίληψης...



Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Παίρνοντας δύναμη από τη φαντασία του Θεού



Άφησα τον χρόνο να παγώσει για να αισθανθώ προσώρας μια ζεστασιά εντός μου που είχα -φαίνεται!- ανάγκη. Το ξέρω καλά οτι σύντομα θα επιστρέψω στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε η ακινησία και εκεί μάλλον θα βρω όλα αυτά που με έκαναν να επιλέξω το πάγωμα του πλάνου στο ίδιο ακριβώς σημείο που τα άφησα. Ας είναι, θα ήμουν αγνώμων αν παραπονιόμουν: δεν είμαι δα τελειοθήρας και δεν επιθυμώ να τιμωρηθώ για την ύβρη μου να περιγελάσω έναν ουρανό γεμάτο μουντζούρες. Στη γωνία με περιμένουν πάντα οι σκιές αλλά θα ανοίξω το βήμα μου και δε θα τους δώσω σημασία: έχω διαπιστώσει οτι, όταν το κάνω αυτό, οι σκιές εξαφανίζονται παίρνοντας μαζί τους τις βαλίτσες με τις αδυναμίες μου.


Επιλέγω χωρίς δισταγμό να μη δώσω σημασία στις άθλιες μορφές που αναδύονται γύρω μου θριαμβολογώντας πατώντας πάνω σε άλλες -εξίσου άθλιες- μορφές.


Συνέβησαν τόσα υπέροχα πράγματα τον τελευταίο καιρό στην αυλή μου, ώστε δεν έχω δικαίωμα να θεωρώ μονότονο τον κόσμο της καθημερινής επαναλαμβανόμενης ρουτίνας. Δίνοντας έμφαση στα φωτεινά μέρη γύρω μου, αφήνω τη φαντασία του Θεού να με στηρίξει και το κάνω αυτό χωρίς παράπονα και μουρμούρες.


Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα στο μυαλό μου, ίσως η γλώσσα που τα περιγράφει δεν είναι...

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Η γνωμάτευση του ιατρού ήταν σαφής



Υποφέρει από ελειμματική προσοχή και υπερβάλουσα  κινητικότητα. Διακρίνεται σε από επιλεκτική ανάπλαση του περίγυρου με βάση αλλότρια κριτήρια που παραμένουν αδιευκρίνιστα.

Δεν είναι ασθένεια αυτό που έχει, αλλά δεν τον λες και εντελώς καλά κατά φύσιν, απεφάνθη ο ιατρός!

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Ήταν πολύ όμορφα σήμερα



(πρωινή φωτογραφία πριν την αναχώρηση για τη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ή τουλάχιστον έτσι αισθάνθηκα. Ο αρχικός στόχος ήταν για 60 προσελεύσεις, κρυφά μέσα μου ήλπιζα για 80, τελικά οι φίλοι που με τίμησαν ξεπέρασαν τους 120. Η δημοσιογράφος Νατάσσα Σπαγαδώρου έβαλε το συναισθηματικό ρυθμό για την παρουσίαση όπως άριστα ξέρει να κάνει. Στη συνέχεια ο επικοινωνιολόγος/συγγραφέας Μάνος Σιφονιός μίλησε εκ βαθέων για την εποχή που το βιβλίο ήταν ένα μεγάλο πακέτο κειμένων και χειρόγραφων σημειώσεων. Ακολούθησα μιλώντας σχετικά αργά γιατί περίμενα με αγωνία την ηθοποιό Χρύσα Παπά που θα ερχόταν από τον Πειραιά ειδικά γι αυτήν την εκδήλωση στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ: την κρίσιμη στιγμή και ενώ είχα τελειώσει τη δική μου εισήγηση εμφανίστηκε σαν από μηχανής θεός πάνω σε μηχανή η Χρύσα για να διαβάσει με την απαράμιλλη θεατρική της γοητεία την ιστορία “Από το άκρο της πόλης”. Για το τέλος, μετά από ευγενική πίεση του Σταύρου Μπένου (ο Σταύρος έχει μια ακατάβλητη πειθώ…) διάβασα την ιστορία “Σε παρακολουθώ, να ξέρεις”.
Το φαγητό έφθασε, όχι όμως και τα βιβλία. Όσοι αγαπημένοι δεν το βρήκαν, θα το αναζητήσουν σε κάποιο βιβλιοπωλείο.
Στο τέλος της μέρας, ήταν μια πολύ -μα πολύ!- ξεχωριστή στιγμή για εμένα: Έχω ζητήσει από τον εαυτό μου να μην παρασύρεται από το συναισθηματισμό του αλλά σήμερα έκανα τα στραβά μάτια. Δεν υπάρχει λόγος να αναφέρω όσους έκαναν (ακόμη και γεωγραφική…) υπέρβαση για να παραβρεθούν, είδαν στα μάτια μου πόσο το εκτίμησα.
Σας ευχαριστώ και εις άλλα με υγεία.

Κωνσταντίνος Ν. Ιωαννίδης

ΥΓ. Την ερχόμενη εβδομάδα θα ανεβάσω κάποιες λίγες φωτογραφίες.