Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Συζήτηση με έναν φιδέμπορα



Παραλήρημα σε χαμηλούς τόνους, κατά μόνας, αλλά σε κάθε περίπτωση, παραλήρημα. Με αφορμή τον κίνδυνο η ποδοσφαιρική ομάδα που αγαπώ παιδιόθεν να επιστρέψει στον κόσμο των διακρίσεων με μοιραίες ηθικές εκπτώσεις {όπως π.χ. να κερδίζει μουσαντένια πέναλτι: για τους λόγιους αναγνώστες που δε γνωρίζουν, αναζήτησα στοιχεία για να εξηγήσω τη λέξη “μουσαντένιος” στο https://www.periergos.gr: μουσαντένιος, λοιπόν, θα πει ψεύτικος, πλαστός και προέρχεται από το επίρρημα μουσαντά, «στα ψέματα, δήθεν». Κατά τον Ηλία Πετρόπουλο, στα Καλιαρντά, η αρχή βρίσκεται στη λέξη μουσαντό (= ψέμα) της καλιαρντής, που προήλθε από τη λέξη μούσι = ψέμα της κοινής νεοελληνικής, με ψευτογαλλική κατάληξη. Ο Κ. Δαγκίτσης είχε υποστηρίξει ότι το μουσαντά είναι τουρκικής αρχής. Όπως επισημαίνει ο Κ. Καραποτόσογλου, αρχή της λέξης είναι το τουρκικό musanna, που σημαίνει «πλαστός, εικονικός, πλαστογραφημένος», με επίδραση του αραβοτουρκικού musa'de = βοήθεια, αντίληψη}. Εν κατακλείδι, κέρδισε η ΑΕΚάρα ένα ψεύτικο πέναλτι πρόσφατα και οι οπαδοί της καθόλου δεν το χάρηκαν.
Mιλούσα επί παντός επιστητού με διακεκριμμένο φιδέμπορα (στη slag “φιδέμπορας” είναι ο ψεύτης, ο αερατζής): πρέπει να γνωρίζετε οτι ο εν λόγω κύριος ήταν ο πρώτος που εισήγαγε ποδοσφαιρικά παπούτσια για περιστέρια και μάλιστα σε σχετικά μεγάλα νούμερα: το γεγονός οτι δεν πούλησε ούτε ένα ζευγάρι σε καμμία περίπτωση δεν απομειώνει την αξία του γεγονότος οτι με τη θαρραλέα του επαγγελματική κίνηση άνοιξε διάπλατα ένα παράθυρο στην αγορά. Μου έλεγε λοιπόν αυτός ο φιδέμπορας ότι οι μικρόψυχοι δεν πρέπει να λιγοψυχούν στη σημερινή εποχή: πεδίον δόξης λαμπρόν ανοίγετε μπροστά τους επειδή η εποχή μας μπορεί να αξιοποιήσει το κύριο χαρακτηριστικό τους (μικροψυχία) που παλαιότερα εθεωρείτο ως μειονέκτημα και αυτοί, επακόλουθα, μιάσματα της κοινωνίας. Πλέον η μικροψυχία θεωρείται ως δείγμα ωριμότητας αφού θα τους βοηθήσει να ανελιχθούν, και μάλιστα έρπειν. Μιλώντας δε για ερπετά, διαβάζω οτι καταρίπτεται ο μύθος τα φίδια είναι κουφά, μόνο και μόνο επειδή δεν έχουν αυτιά. Έρευνες στη Δανία αποκαλύπτουν οτι οι ήχοι προκαλούν δονήσεις στο κρανίο, οι οποίες γίνονται αντιληπτές από το έσω αφτί των φιδιών. 

Αυτά λέγαμε με τον φιδέμπορα και μου παραπονιόταν ότι έχει γίνει η ζωή του ποδήλατο τον τελευταίο καιρό, γιατί οι δύσκολες συνθήκες βγάζουν από τον καθένα μας τον χειρότερό του εαυτό και αυτό μειώνει το συγκριτικό του πλεονέκτημα που, τόσον καιρό, τον βοηθούσε να επιπλέει άκοπα.

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Βασιλιάς των ονείρων



Βλέπω ολόγυρα ανθρώπους που τριγυρνούν δυσκολευόμενοι ιδιαίτερα στην πορεία τους και με αξιοπρέπεια εκφράζουν (αδικαιολόγητες, με βάση την τετράγωνη λογική) ελπίδες: "Έχω ένα όνειρο σου λένε" χωρίς να κάνουν feasibility study για το πώς το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα. Άθελά τους (;) συμπαρασύρουν τους μουτρωμένους συνανθρώπους τους που λιμνάζουν στην καθημερινή φθορά. Τώρα που το σκέφτομαι, είναι καλύτερο να είσαι βασιλιάς των μοναχικών ονείρων από δούλος των θλιβερών αληθειών...

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Αγαπημένε Σαμ Ντέιβις, μήπος με κοροντέιβις;



(για όσους γνωρίζουν το ανορθόγραφο χιούμορ του Μποστ, δε αποτελεί έκπληξη στο “ο” στο “μήπως”!)

Η May Britt (Maybritt Wilkens) είναι μια Σουδέζα ηθοποιός που, όπως διαβάζω στο διαδίκτυο, γεννήθηκε στις 22 Mαρτίου του 1934 στο Lidingö και έκανε μια σύντομη καριέρα τη δεκαετία του ’50 στην Ιταλία και αργότερα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι φήμες μάλιστα λένε οτι την ανακάλυψε ο εμβληματικός παραγωγός Carlo Ponti το 1951. Στο βιογραφικό της υπάρχει η εμφάνισή της στην ιστορική ταινία του Hollywood, Πόλεμος και Ειρήνη του 1956. Στα τέλη της δεκαετίας του 50, η Britt βρισκόταν στο Hollywood και είχε υπογράψει με την 20th Century Fox. Πρωταγωνίστησε εκείνη την περίοδο σε ταινίες όπως το The Young Lions (1958) με τους Marlon Brando και Montgomery Clift, The Hunters (1958) με τους Robert Mitchum και Robert Wagner και Murder, Inc. (1960) με τον Peter Falk, καθώς και λίγο προηγουμένως-το remake της ταινίας The Blue Angel (1959) παίζοντας το ρόλο που είχε παίξει η Marlene Dietrich τη δεκαετία του ’30 (οι κριτικοί της εποχής έθαψαν την ταινία).
Σταμάτησε την καριέρα της κατά τη διάρκεια του (δεύτερου) γάμου της με τον έγχρωμο Sammy Davis, Jr. τα χρόνια 1960 έως 1968 (οπότε ο Samy έμπλεξε με την χορεύτρια Lola Falana). Η May είναι εν ζωή, ασχολείται πλέον με τη ζωγραφική κατοικεί στην California, όπου έχασε το 2017 τον τρίτο της σύζυγο, Lennart Ringquist.

Ο Sammy Davis, Jr. (8 Δεκεμβρίου 1925 - 16 Μαΐου 1990) ήταν εκείνα τα χρόνια ένα πολυ-εργαλείο στον χώρο του θεάματος: τραγουδιστής, χορευτής και μάλιστα με κλακέτες (tapper), μίμος και βέβαια μέλος της θρυλικής παρέας Rat Pack με τους Frank Sinatra, Dean Martin, Peter Lawford και Joey Bishop.
Έχασε το αριστερό του μάτι σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, οδηγώντας από το Las Vegas προς το Los Angeles
Η κοινωνία της εποχής (60ies) δεν ήταν έτοιμη να δεχτεί το γάμο ενός μαύρου με μια σκανδιναβή καλλονή: λέγεται μάλιστα ότι οι John F. Kennedy και Robert F. Kennedy ζήτησαν από τον Frank Sinatra να πει στον Davis να μην προχωρήσει στο γάμο μέχρι να γίνουν οι προεδρικές εκλογές του 1960 (που έγιναν στις 8 Νοεμβρίου 1960). Τους (υπ)άκουσε απ’ ότι φαίνεται, αφού παντρεύτηκε στις 13 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου, μετά τις εκλογές.
Έχετε πλέον τον περιβάλλοντα χώρο της ταινίας Jolanda, the
Daughter of the Black Corsair (που διενεμήθη το 1961 στην Ελλάδα από την ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΦΙΛΜΣ ΕΠΕ και προβλήθηκε υπό τον τίτλο Η κόρη του μαύρου κουρσάρου) και μπορείτε να αντιληφθείτε το ανατρεπτικό του χιούμορ στα λόγια της Μαίη Μπριτ και του “σηζήγου της που της παραπονείτε”.
Η κινηματογραφική εταιρεία παραγωγής, εισαγωγής και διανομής ταινιών ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΦΙΛΜΣ ΕΠΕ της οικογένειάς μας (στις δεκαετίες του ’50, ‘60 και αρχές ’70 ως εισαγωγή, διανομή και παραγωγή ταινιών, μετά συνέχισε ως διαχείριση κινηματογραφικών αιθουσών μέχρι το 2006) ήταν αρκετά νεωτεριστική στον τρόπο επικοινωνίας της εκείνα τα χρόνια (βλέπε τη διαφήμιση του Μποστ για τον κατάλογο ταινιών της του 1961 στο τέλος του κειμένου). Γνώριζα ότι ο Μποστ μας είχε κάνει τη διαφήμιση για τον κατάλογο των ταινιών εκείνης της χρονιάς αλλά είχα την εντύπωση οτι αυτή ήταν η μόνη συνεργασία μας. Τη διαφήμιση την έχω βάλει στο βιβλίο μου ΕΝΑ ΑΣΤΡΟΝ ΤΡΕΜΟΣΒΗΝΕΙ (έχει εξαντληθεί) και το FB (όπου υπάρχουν διάσπαρτες ιστορίες από τα κινηματογραφικά χρόνια της οικογένειάς μου). Με συγκίνηση όμως είδα πρόσφατα μια καταχώρηση του 1961 που βρήκε η κυρία Κάτια Καλλιτσουνάκη για την ταινία της ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΦΙΛΜΣ ΕΠΕ "Η κόρη του Μαύρου Κουρσάρου", δημιούργημα του Μποστ που συνδεόταν με φιλία με το θείο μου (πάλι ο θείος Πέτρος!).

Σημείωση Κ.Ι. Να γνωρίζετε οτι -τουλάχιστον συναισθηματικά-θεωρώ αυτήν την ανάρτηση από τις πλέον σημαντικές μου...