Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Δεν είναι “αντίο”...




Κέντρα αποκατάστασης τραυματισμένων ψυχών δεν υπάρχουν ούτως ή άλλως, συνεχίζω απλώς με προσοχή την προδιαγεγραμμένη πορεία με μια αδικαιολόγητη (!) αισιοδοξία και την επιβεβλημμένη, από τους καιρούς, αποφασιστικότητα. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ανάμεσα στα χαλάσματα συναντώ λουλούδια και, στη θέα τους, παίρνω δύναμη χωρίς να μου επιτρέπω μελοδραματισμούς. Δεν μεμψιμοιρώ για τα κακώς κείμενα, αλλά ούτε και επαναπαύομαι αν κάτι μου πάει καλά προσώρας. 

Κατά τα λοιπά, αρνούμαι να καταθλιβώ για το (αυξημένο κατά 30% σε σχέση με το περσινό) ΕΜΦΙΑ που έλαβα σήμερα τα ξημερώματα στον υπολογιστή μου και θα τρέχω αργότερα ως αλλόφρων για να το καλύψω. 

Καθόλου δεν ανησυχώ που το φθινόπωρο βρίσκεται πλέον ante portas: ούτως ή άλλως, είναι η αγαπημένη μου εποχή, αφού προσφέρεται για ενδοσκόπιση χωρίς μελαγχολία και ανασύνταξη των δυνάμεων χωρίς εξαλλοσύνες.

Με ανακούφιση εγκαταλείπω τις άσκοπες χαζοχαρούμενες βουτιές και αναζητώ προσεκτικά το αποχαιρετιστήριο μπάνιο μιας θερινής περιόδου που, παρά τις δυσκολίες, θα θυμάμαι με τρυφερότητα.

Δεν είναι “αντίο”, αλλά “εις το επανειδείν με το καλό”.


Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Για Πάντα, Τώρα




Η πρόσκαιρη ακινησία του νου με μεταφέρει σε μία σκηνή θετικής ενέργειας από αυτές που έχω καιρό να επισκεφτώ. Χωρίς ενοχές, χωρίς καθυστερήσεις για αναμόχλευση σημαντικών στιγμών του παρελθόντος, οδηγούμαι με σταθερό βήμα στο παντοτινό σημείο εκκίνησης της Ζωής, το Τώρα.

Είτε μας αρέσει ή όχι, αυτό είναι το μόνο που έχουμε στα χέρια μας αυτήν τη στιγμή.

Βάζω στην άκρη τις ένδοξες φωτεινές στιγμές του παρελθόντος και κλείνω τα μάτια μου για να αποδιώξω τις σκοτεινές και να μπορέσω να μείνω νηφάλιος.

Στρέφομαι στο Τώρα.

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Καθόλου δε ζηλεύω το Αύριο



Είμαι σίγουρος ότι το Αύριο έχει πολύ λιγότερα να περιμένει από εμένα για το τι θα μας επιφυλάξει η επόμενη ημέρα. 

Εγώ έχω από κάπου να κρατηθώ και να μου επιφυλάξω ένα -έστω και ασταθή- βηματισμό  ελευθερίας, ενώ αυτό νοιώθει ένα εκατομμύριο βλέμματα στραμμένα επάνω του με προσμονή. Μην πω και απαίτηση.

Εγώ μπορώ να αντικρίσω στο βλέμμα των αγαπημένων μου έναν ικανό λόγο να “κάνω ένα άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά” (Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη), ενώ αυτό, τί; Οι προσδοκίες όλων είναι τυφλές και ακόρεστες.

Εγώ μπορώ να προσαρμόσω τις ελπίδες μου με βάση μια -παράλογη, ίσως- ανθρώπινη λογική, ενώ αυτό το δυστυχές είναι καταδικασμένο να τρέφεται με τη νομοτελειακή ασφάλεια των Νόμων της Φύσης.

Εγώ μπορώ να βρω σε μάρμαρα που φαίνονται άψυχα τη σύνδεση με τον Κόσμο μέσα στους αιώνες και να γευτώ  την αποθέωση της ζωής μέσα από τη φρίκη της οριστικής αναχώρησης, ενώ αυτό είναι καταδικασμένο να περιμένει ένα τελεσίδικο, αδιάφορο τέλος.

Όσο βαραίνει το βήμα μου, ελαφραίνει η ψυχή μου.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Ραντεβού την επόμενη Πανσέληνο στην Ακρόπολη








Πάντα θεωρούσα αυτήν την περιοχή ευλογημένη. Στα παλαιά χρόνια, τότε που (προ-Τσοχαντζόπουλου!) κατοικούσα στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και τα τρία πρώτα χρόνια του Δημοτικού έβγαινα από το σπίτι μου για να πάω με τα πόδια στο ιστορικό 70ο Δημοτικό («Μπούρα») στους πρόποδες σχεδόν της Ακρόπολης, βγαίνοντας από το σπίτι μου το βλέμμα μου έπεφτε κατευθείαν στο επιβλητικό αρχιτεκτόνημα που δέσποζε απέναντι. Χωρίς να ξέρω γιατί, ένιωθα δέος στη θέα της Ακρόπολης… και μετά έτρεχα να μην χάσω το κουδούνι της έναρξης των μαθημάτων!

Κάθε μέρα, την ίδια ώρα, η Ακρόπολη ήταν εκεί, αγέρωχη και υπερήφανη και με περίμενε. Πολύ στεναχωρήθηκα όταν αναγκαστήκαμε να φύγουμε από αυτό το σπίτι, αλλά το αναμενόμενο τρίτο παιδί της οικογενείας μας (ο μικρός μου αδελφός!), καθιστούσε επιτακτική την ανάγκη να μετακομίσουμε σε μεγαλύτερο σπίτι.

Και χθες, το βράδυ του Πανσέληνου, χάρηκα πολύ όταν κανονίστηκε με αγαπημένους φίλους δείπνο στο εστιατόριο του Μουσείου της Ακρόπολης. Ένα όμορφο βράδυ, στολισμένο με τρυφερές αναμνήσεις από τον περιβάλλοντα χώρο.

Τα μάτια μου δεν μπόρεσαν να βάλουν χθες σε ένα πλάνο το φεγγάρι μαζί με την Ακρόπολη. Μικρό το κακό, οι αναμνήσεις έσβησαν τρυφερά στην κουβέντα με τους αγαπημένους φίλους.
Η Ακρόπολη θα είναι εκεί και τις επόμενες χρονιές, όπως και το φεγγάρι το βράδυ της Πανσέληνου. Δεν έχουμε παρά να προσπαθήσουμε να είμαστε κι εμείς παρόντες!

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Σε μια -όχι τόσο- έρημη πόλη



Άδραξα την ευκαιρία τώρα που η Αθήνα θα ήταν (νόμιζα!) έρημη, να πεταχτώ στο κέντρο για να τακτοποιήσω εκκρεμότητες που, υπό άλλες συνθήκες, θα έμεναν για πάντα εκκρεμείς… Μάλλον δεν ήμουν ο μόνος που είχε αυτή την έμπνευση, πάντως σας βεβαιώνω ότι η βόλτα σε μια πόλη που μου φάνηκε όμορφη  (της πηγαίνει πολύ το “”σχεδόν ερημί” της Αθήνας!) έχει πάντα τη γοητεία της.  Αντάλλαξα στο δρόμο –χωρίς τύψεις!- πολλές καλημέρες με άλλους άγνωστους διαβάτες και επέστρεψα φορτωμένος με μια αδιευκρίνιστη (και αδικαιολόγητη ίσως) χαλάρωση.

Η σκέψη ότι σήμερα το βράδυ θα δω το φεγγάρι από την Ακρόπολη, δείχνει συναρπαστική.