Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Περίοδος σιωπής αλλά όχι εγκατάλειψης της ζωής!


Απολαμβάνω αυτήν την περίοδο της ηθελημένης σιωπής. Κατά βάθος, οικονομώ ανάσες για την επόμενη ημέρα που θα έρθει ούτως ή άλλως και θα είναι απαιτητική. Η σιωπή αυτή στην οποία αναφέρομαι δεν έχει δυστυχώς καμία σχέση με την Αθωνική Ησυχία (από την οποία απορρέουν δημιουργικές δυνάμεις) και δημιουργεί τον κίνδυνο να συνηθίσει ο οργανισμός σε μια απάθεια και απομάκρυνση από την ενεργή δραστηριότητα της ζωής: το έχω παρατηρήσει να συμβαίνει τα τελευταία χρόνια σε πολλούς οικείους μου που παρασύρονται από το μούδιασμα μέχρι που αυτό τους καταλαμβάνει και γίνεται στάση ζωής που μειώνει τους ρυθμούς του ενδιαφέροντος (μέχρι να τους μηδενίσει).

Όταν αργά το απόγευμα ολοκληρώνεται το ωράριο  που αφιερώνω στην εργασία μου, καλώ σε εγρήγορση όλες τις δημιουργικές μου δυνάμεις που, αν δεν τους ζητηθεί να δραστηριοιηθούν θα “γείρουν να τον πάρουν” και μετά άντε να τις ξυπνήσεις. Με απασχολεί η οργάνωση της παρουσίασης της ποιητικής μου συλλογής που δείχνει σιγά-σιγά να παίρνει σάρκα και οστά και θα γίνει στις αρχές του φθινοπώρου και αρκετές άλλες εργασίες εκτός προγράμματος.

Τελικά, η ζωή η ζωή είναι πολύ όμορφη για να την αφήσεις να γίνει βαρετή…

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

Congo: ένα ταξίδι μια ζωή μακριά μόλις 8 χρόνια πριν / Με αφορμή το Kananga



Kananga
Ντοκιμαντέρ 2018 | Έγχρ. | Διάρκεια: 69'
Eλληνική ταινία, σκηνοθεσία Παύλος Τριποδάκης

Η καθημερινότητα της ελληνορθόδοξης ιεραποστολής στην Κανάγκα του Κονγκό, μιας χώρας σε εμπόλεμη κατάσταση με χιλιάδες θύματα.

Απλή, «διαφημιστική» και χωρίς ίχνος κριτικής διάθεσης καταγραφή μιας κίνησης ουμανιστικής προσφοράς αλλά και θρησκευτικού προσηλυτισμού.

Αυτά διάβασα χθες στο ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ (http://www.athinorama.gr) και δεν περίμενα την κριτική του εξαιρετικού δημοσιογράφου Χρήστου Μήτση (ακολουθεί στο τέλος) για να νοιώσω οτι έπρεπε να πάω να παρακολουθήσω την ταινία. Προφανώς το δίκτυο διανομής αυτού του ντοκιμαντέρ θα ήταν πάρα πολύ περιορισμένο κι εγώ δεν είμαι πλέον αυθόρμητος σε κινηματογραφικές εξορμήσεις. Κι όμως, βρέθηκα χθες στο Αλκυονίς New Star Art Cinema στην Ιουλιανού (ευχαριστώ Ντόρα που ήρθες μαζί μου γιατί θα πήγαινα μόνος μου!) και την παρακολούθησα.
 
Ξανα-ήρθαν ολοζώντανες στα μάτια μου οι εικόνες από τους χαμογελαστούς (και ευτυχισμένους) ανθρώπους αυτής της -ασύλληπτα φτωχής- χώρας που δεν θα σβήσουν ποτέ. Αυτά που είδα χθες, είναι αυτά που έχησα κι εγώ. Ευτυχώς σε αυτό το ταξίδι ήταν μαζί μου δύο φίλοι μου με ταλέντο στη φωτογραφία (η Βέρα Γαζή και ο Χρήστος Γκίκας) και έχω πλούσιο φωτογραφικό υλικό (δείτε το κολάζ “Πρόσωπα του Κογκό” με φωτογραφίες τους). Δείτε επίσης τον χάρτη του Κογκό: ο δικός μας προορισμός για την ιεραποστολή του Kolwezi ήταν σχετικά κοντά στην πόλη Kananga που εμφανίζεται στο ντοκιμαντέρ του Παύλο Τριποδάκη.

Βγήκα δακρυσμένος από την αίθουσα αλλά άξιζε τον κόπο η υπέρβαση. Αν βρεθεί στον δρόμο σας αυτή η ταινία, μην τη χάσετε.

Κριτική Χρήστου Μήτση στο ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ
Στην Κανάγκα του Κονγκό, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της αχανούς αφρικανικής χώρας, που μαστίζεται από εμφύλιες δια­μάχες κι επικίνδυνο παρεμπόριο, λειτουργεί από τη δεκαετία του ’70 μια ελληνορθόδοξη ιεραποστολή. Υπό τη μέριμνα του μητροπολίτη Κινσάσας Νικηφόρου πλέον, συνεχίζει το δύσκολο έργο της παρέχοντας στέγη, τροφή και μόρφωση σε δεκάδες κυρίως νεαρούς Κονγκολέζους, οι οποίοι έχουν ασπαστεί το χριστιανισμό­. 

Ταξιδεύοντας μέχρις εκεί για λίγες εβδομάδες κατά την περίοδο του Πάσχα, ο Παύλος Τριποδάκης αποτυπώνει εκστατικός την καθημερινότητά της, την προσεγγί­ζει καταγραφικά και σχεδόν «διαφημιστικά», ενώ (υπερ)τονίζει την ουμανιστική προσφορά της. Εικόνες από τον έξω κόσμο δεν υπάρχουν, χαρωπά παιδιά τρέχουν, παίζουν και ψέλνουν διαρκώς, ενώ ο «λευκός άντρας που έφερε το χριστιανισμό» στη Μαύρη Ήπειρο και ο θρησκευτικός προσηλυτισμός δοξάζονται μεγαλοφώνως, χωρίς το παραμικρό ίχνος κριτικής διάθεσης. 






Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Άλλα έψαχνα και άλλα βρήκα! Ξεχασμένες (;) από το ταξίδι μου στο Congo το 2010


Το τρίπτυχο της επιτυχίας για μια νοικοκυρά σύζυγο με τα πράγματα που είναι καταχωνιασμένα στα ντουλάπια του άντρα της:
Μαζεύω, αρχειοθετώ, πετάω!

Σημειώστε ότι, αν ήταν στο χέρι τους, θα πήγαιναν κατευθείαν στο τρίτο στάδιο. Έτσι λοιπόν κι εγώ, διανύω μια περίοδο που πρέπει να απελευθερώσω χώρο από το γραφείο και το σπίτι. Κι έτσι μοιραία, ανοίγω ξεχασμένα ντουλάπια και πέφτω πάνω σε παλαιότερο οπτικο-ακουσικό υλικό που, ούτως ή άλλως σε λίγο καιρό θα καταστραφεί από τον πανδαμάτορα χρόνο.

Ένα από τα πλέον πολύτιμα ευρήματά μου, είναι ένα CD με φωτογραφίες από το ταξίδι στο Congo (και δη από την περίοδο 7-16/10/2010) που μου είχε στείλει ο αγαπημένος μου φίλος Χρήστος Γκίκας που, μαζί με τη λατρεμένη μου Βέρα Γαζή-Πολίτη, με είχαν συνοδέψει σε αυτό το ταξίδι μόνο και μόνο επειδή με είχαν έννοια. Ενώ λοιπόν κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες (ή κάποιες παρεμφερείς) τις θυμόμουν και ορισμένες από αυτές μάλιστα μπορεί να τις είχα “ανεβάσει” στο site, το blog ή το FB μου, κάποιες άλλες ήταν αποκάλυψη για εμένα. Βέβαια φωτογράφος ήταν ο Χρήστος, ο ίδιος δεν υπάρχει στις φωτογραφίες (μόνο σε 1!) αφού βρισκόταν στη λάθος μεριά της φωτογραφικής μηχανής!

Οι φωτογραφίες μου θύμισαν τρυφερές στιγμές, αγωνίες που περάσαμε (αφού βέβαια αυτό το ταξίδι των τριών εβδομάδων ήταν αρκετά επικίνδυνο) αλλά και ευτυχισμένα στιγμιότυπα που είναι παντοτινά χαραγμένα βαθειά εντός μου. Γνωρίζω ότι δε θα ξανακάνω τέτοιο ταξίδι, απορώ με τα μυαλά μου τότε (αφού ήμουν πολύ μεγάλος για να έχω τη νεανική άγνοια φόνου… μόνο οκτώ χρόνια πίσω ήταν!) και ευχαριστώ όλους αυτούς που με ακολούθησαν σε αυτό το ταξίδι.

Και εις άλλα (πιο κοντινά και πιο ασφαλή βέβαια) με υγεία.