Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Η Αναστασία από το Kolwezi παρέλαβε το φόρεμά της: το κοντέηνερ έφτασε μετά από πέντε μήνες στο Κογκό!



Το κοντέηνερ έφτασε μετά από πέντε μήνες στο Κογκό την προηγούμενη εβδομάδα και η Αναστασία παρέλαβε το φόρεμά της! Πριν από λίγο με ενημέρωσε σχετικά ο πνευματικός μου πατέρας, Βαρνάβας που εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια διακονεί το Κογκό με την πολύτιμη παρουσία του.
Πώς πέρασε τόσο γρήγορα ο χρόνος; Με αφορμή την ενημέρωση του πατέρα Βαρνάβα, ξανα-είδα στα πεταχτά μετά από επτά χρόνια φωτογραφίες από την επίσκεψη στην ιεραποστολή του Congo τον Οκτώβριο του 2010. Βέβαια τα χέρια των φίλων, φωτογράφων (εν προκειμένω) και συνοδοιπόρων μου στο Κογκό, Βέρας Γαζή και Χρήστου Γκίκα, ήταν επιδέξια και οι φωτογραφίες τραβηγμένες με αγάπη και αληθινή φιλία. Ας είναι καλά οι πολύτιμοι αυτοί φίλοι μου που ήρθαν στο Κογκό μόνο και μόνο για να μη με αφήσουν να πάω μόνος! Κοιτάζοντας λοιπόν τις φωτογραφίες (αυτές που ανεβάζω σε αυτήν την ανάρτηση είναι μερικές ενδεικτικές μόνο, πρόχειρα διαλεγμένες, από τις περισσότερες από 1.000 φωτογραφίες που έχω στο αρχείο μου).
Έστω και κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, βλέπω ένα χαμογελαστό άνθρωπο (εμένα!) και αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να χαμογελούσα τότε περισσότερο απ’ όσο χαμογελάω σήμερα; 









Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Εμπιστευτικό παραλήρημα



Ίσως ορισμένοι αισθάνονται οτι ζουν περισσότερο απ’ όσο μπορούν να αντέξουν κι αυτό το γεγονός βαραίνει το βήμα τους.  Αναφέρομαι σε ουσιαστική ζωή, όπου όλες οι αισθήσεις πρέπει να βρίσκονται σε εγρήγορση, οχι απλά συμβατική επιβίωση. Λυπάμαι τους δυστυχείς που, μουτρωμένοι περιφέρονται λες και εξοφλούν χρέη από προηγούμενες ζωές και περιμένουν να σφυρίξει ο διαιτητής μήπως και τύχουν καλύτερης μεταχείρισης στη νέα τους προσπάθεια επί γης. Με τρυφερή δόση ειρωνίας, τους καλώ να μην αφήνουν τις ευκαιρίες της τωρινής τους ζωής να πάνε χαμένες γιατί την επόμενη φορά μπορεί να έρθουν σε αυτόν τον κόσμο σαν αγκινάρες! 

Εμείς, οι σύγχρονοι οδοιπόροι, παραπονούμαστε οτι δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε στη ζωή αυτά για τα οποία είμαστε ταγμένοι, αλλά διαπιστώνω οτι οι παραπονούμενοι είναι αυτοί που βρίσκονται σε διαρκή ύπνωση και ξυπνούν μόνο για να παραπονεθούν, ώστε μετά να μπορούν ήσυχοι να προχωρήσουν χωρίς τύψεις στο επόμενο φεστιβάλ ύπνου. Οι αντάρτες πόλης (ακόμη και στην επαρχία) δεν είναι αυτοί που μένουν ξάγρυπνοι και τρέχουν οπλισμένοι (με τί όπλα, άραγε; με το τηλεκοντρόλ;) για να δώσουν έναν αγώνα που δεν έχουν καταλάβει ποιός ακριβώς είναι. Οι αντάρτες αυτοί (τους αποκαλώ έτσι και για ξυπνήσω το όποιο επαναστατικό κατάλοιπο υπάρχει μέσα τους) μπορούν κάλλιστα να περνούν ώρες μπροστά σε ένα βιβλίο (πρέπει όμως αυστηρά να αποφεύγουν τις οθόνες τηλεόρασης ή υπολογιστή που προβάλλουν μηνύματα από σκοτεινά  άτομα και μηχανισμούς που βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Οι «εικονικές ξιφομαχίες» διαγωνιζομένων για την επιβίωσή τους σε καμμία περίπτωση δεν εξασφαλίζουν την επιβίωση που ευαγγελίζονται, ούτε των ιδίων των διαγωνιζόμενων πολλώ δε μάλλον όσων τους παρακαλουθούν βουβοί από τον καναπέ, δίνοντας τη δική τους μάχη με τη βαριεστημάρα. 

Τριγύρω μας, ρομποτικά γεράκια επιτηρούν όσους παρουσιάζουν ανησυχητικά δείγματα μη αποδοχής της θαυμαστής νέας πραγματικότητας και τους επαναφέρουν στα πολυτελή μαντριά όπου φυλάσσονται.


Κι εκεί που ήμουν έτοιμος να λιποψυχίσω, είδα πόσο έχει μεγαλώσει η μανταρινιά μου που ξεκίνησε από ένα κουτσούτσι που φύτεψα πριν από τέσσερις μήνες σε μια γλάστρα στο γραφείο...

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Γιατρέ μου, θα ήθελα τη γνώμη σας




Προσοχή! Ζητάω εκ των προτέρων συγγνώμη σε όσους βρεθούν εκ λάθους στην ιστοσελίδα μου και αναζητούν αληθινά ιατρική βοήθεια...


Κρατάει πολλά χρόνια αυτή η τρυφερή εμμονή (περίπου σαράντα τέσσερα) και η γυναίκα μου και τα παιδιά μου έχουν αρχίσει να ανησυχούν. Κι αυτός ο μπαγάσας, δε λέει να σταματήσει. Τί να κάνω;

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Shadow Play (https://www.youtube.com/watch?v=tNBwevLu2As)


Τρεις πολύ καλοί μουσικοί, τρία πολύ ταιριαστά ακόρντα κι ένας ταξιδιάρικος ροκ τίτλος: Shadow Play. Ένα από τα πιο εμφαντικά ροκ τραγούδια της ζωής μου. Δείτε το video με την εμφάνιση Rory Gallagher στο Montreux της Ελβετίας το 1979. Αν φτάσετε μέχρι το τέλος, θα τον δείτε να αποθέτει τη Fender Stratocaster κιθάρα του (1961 Stratocaster - Serial Number 64351) πάνω στη σκηνή και να της κάνει αέρα γιατί ήταν έτοιμη να πάρει φωτιά από την ένταση των στιγμών.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1981 ο Rory Gallagher εμφανίστηκε στην Ελλάδα, στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Είχα τελειώσει το λύκειο είχα μπει στο πανεπιστήμιο αλλά δεν είχα ξεκινήσει ακόμη τις σπουδές μου. Έπαιζα τα παλαιότερα χρόνια σε διάφορα μικρά συγκροτήματα και είχα ήδη γνωρίσει τους μουσικούς συνοδοιπόρους μου: τον Αλέξανδρο Μολφέση, το Δημήτρη Χαραμόπουλο, τον Ντάνυ Συρίγο και τον Παντελή Καραγεώργη που έφυγε για την Αμερική  το 1985 και τώρα κάνει εκεί αξιοπρόσεκτη καριέρα ως Jazz πιανίστας και συνθέτης (παρακαλώ τα μέλη του σχολικού συγκροτήματος Ο ΑΣΒΟΣ όπου συμμετείχα να μη με παρεξηγήσουν).
Ήταν ιδανική περίοδος τότε για εμένα αφού μπορούσα να διατηρώ ζωντανό το ροκ όνειρό μου, χωρίς να είμαι ταλαντούχος μουσικός. Και το Σάββατο στις 12 Σεπτεμβρίου 1981 ήμουν εκεί στη συνaυλία του Rory και μάλιστα στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας! Που να φανταστώ ότι, 35 χρόνια αργότερα θα κυκλοφορούσα ένα βιβλίο που θα περιείχε το διήγημα The Νέα Φιλαδέλφεια experiment (όχι για τη συναυλία του Rory)...
Θυμάμαι ότι ήμουν εκεί, αλλά δεν θυμάμαι με ποιόν. Η συναυλία, μια απ’ τις πρώτες συναυλίες ξένων καλλιτεχνών που έγιναν στη χώρα, είχε 40.000 θεατές και συνοδεύτηκε από σοβαρά επεισόδια με την αστυνομία, από τη Φιλαδέλφεια μέχρι τον Περισσό. Σύμφωνα με την περιγραφή του ίδιου του Rory «Ήμασταν βρεγμένοι, τα μάτια μας δάκρυζαν κι όλοι φοβηθήκαμε. Η συναυλία από μόνη της ήταν καταπληκτική. Αλλά ήταν επικίνδυνη. Απλά δεν ήθελα να πεθάνω σ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, χωρίς να ξέρω καν τι συνέβαινε»....
Ο ιρλανδός
Rory γεννήθηκε στο Ballyshannon, County Donegal της Ιρλανδίας το 1948. Έγινε γνωστός στους μουσικούς κύκλους από τη συμμετοχή του στους "Taste", ένα blues rock και R&B power τρίο. Στη συνέχεια έκανε ένα δικό του τρίο, τον μπασσίστα του οποίου Gerry McAvoy (αυτόν που εμφανίζεται και στο video) τον είναι γνωρίσει σε μια μπυραρία της Αθήνας αλλά -κακώς!- δεν είχα δώσει τότε σημασία αφού δεν ήταν ο ίδιος ο Rory. Το 1971 ο Rory Gallagher ψηφίστηκε από τη μουσική εφημερίδα (που διάβαζα τότε ανελλιπώς) Melody Maker ως International Top Guitarist of the Year, αφήνοντας πίσω του τον Eric Clapton!
Δε θα ξεχάσω ποτέ μια δήλωσή του που είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό της εποχής, αλλά τώρα που την αναζητώ (τη δήλωση!) στο διαδίκτυο είναι εξαφανισμένη και αρχίζω να φοβάμαι μήπως ήταν δημιούργημα της φαντασίας μου: Εμείς οι Ιρλανδοί θα πεθάνουμε κάποια στιγμή είτε από “british bullet” ή από “booze (ποτό στην αργκό).

Ε λοιπόν, ο Rory έφυγε στις 14 June του 1995, σε ηλικία 47 ετών και όχι από british bullet!

Σημείωση: κάποια υπενθυμιστικά στοιχεία ανέσυρα από τη ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (http://www.mixanitouxronou.gr/) και τη Wikipedia.