Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

Ο ιδανικός συνδυασμός: Χιονάνθρωπος ΑΕΚτζής και BEATLάκιας


Ο ιδανικός συνδυασμός: Χιονάνθρωπος ΑΕΚτζής και BEATLάκιας (προσέξτε το καπέλο).

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

Αντί ευχών: Who cares?


Ενδιαφέρομαι.
Για όλους. Θέλω να είναι όλοι ευτυχισμένοι και όχι μόνο την περίοδο των
Χριστουγέννων.
Είμαι καλά, γιατρέ μου (Paul); Να το κοιτάξω;

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

Βλέπω ένα παλαιότερο κείμενό μου (Όχι το Plan Α, μάλλον ούτε το Plan Β… για Plan C το βλέπω! – 23-1-2012) και προσπαθώ να αντιληφθώ τί εννοεί ο γράφων


Απορώ με τον εαυτό μου. Σηκώνομαι νωρίς το πρωί και διαβάζω παλαιότερα κείμενά μου αναζητώντας τον άλλο εαυτό μου μέσα από αυτά. Με εκπλήσσει που, συνήθως, συμφωνώ με τα παλαιά γραπτά μου κι ακόμη πιο πολύ με εκπλήσσει που βλέπω μέσα σ’ αυτά ένα σκεπτόμενο αλλά ανήσυχο άνθρωπο που όμως καταρχήν δείχνει, όσο περνάει ο καιρός και φθάνουμε στο “σήμερα” να πετάει έξω από την αναζήτηση όσα θεωρεί ήσσονος σημασίας για τη ζωή. Και μάλιστα όχι μόνο την δική του ζωή αλλά και τη ζωή των άλλων. Και το πιο λυτρωτικό σημείο ότι τελικά εστιιάζει την προσοχή του όχι τη ζωή των άλλων που του είναι οικείοι και κοντινοί, αλλά ΟΛΩΝ των άλλων. Αυτό το κείμενο συγκεκριμένα, που απετέλεσε το έναυσμα για περαιτέρω συλλογισμούς μου, αναφέρεται σε τρεις (εσωτερικούς, μάλλον, τόπους) όπου μπορεί να βρεθεί ο σύγχρονος άνθρωπος κατά την διαχείριση της ζωής του. Δίνω μάλιστα τον κωδικό «Plan» για καθέναν από αυτούς τους τόπους: Α-Β-C: Θλίψη-Αδιαφορία-Ταπείνωση. Ναι, ασφαλώς ο τρίτος τόπος είναι ο ενδεικνυόμενος αλλά διαπιστώνω ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό η ταπείνωση να μην αντιμετωπιστεί ως τιμωρία του ανθρώπου (γιατί έτσι καταλήγει οπωσδήποτε στα δύο πρώτα, την θλίψη και την αδιαφορία) αλλά ως ταρακούνημα για “άλμα πιο γρήγορο από την φθορά”, όπως λέει ο υπερρεαλιστής -αλλά τόσο τρυφερός- ποιητής μας Οδυσσέας Αλεπουδέλης.

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Ενεργός σιωπή: δοκίμιον περί μη ανησυχίας μου για αυτήν


Η ενεργός σιωπή καταλαμβάνει όλο και περισσότερο ζωτικό χώρο στην καθημερινότητά μου. Την επιλέγω χωρίς να νοιώθω ότι υπαναχωρώ από τις θεμελειώδεις αρχές της ζωής μου. Με αυτόν τον τρόπο γλυτώνω τον εαυτό μου από περιττούς χαριεντισμούς και εκδηλώσεις αχρείαστης αγάπης από και προς τους άβρεχτους από το ύδωρ της αληθινής ζωής.

Τυχόν ενδιαφέρουσες σκέψεις δεν χάνονται -έτσι αισθάνομαι!- αλλά απλώς αποσύρονται προσώρας για να επιστρέψουν κάποια καλύτερη στιγμή στο μέλλον και να κάνουν την εμφάνισή τους σε μορφή που ίσως καθόλου δε θα θυμίζει την αρχική μορφή τους.

Θα αρχίσω να ανησυχώ μόνο αν επιλέξω να υψώσω έναν τοίχο στην επικοινωνία με τον εαυτό μου



 αλλά απέχω παρασάγγας από αυτό το σημείο.

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

Περί φλούδων γης και φρούδων ελπίδων


Έγραφα στις 17 Απριλίου του 2012:

Σ’ αυτή τη φλούδα γης ανέκαθεν συνέβαιναν παράξενα πράγματα. Οι μισοί κυνηγούσαν τον αδικαιολόγητο πλουτισμό και οι άλλοι μισοί τους κατεδίωκαν... με φτωχά αποτελέσματα! Πρόσφατα όμως, όπως διαβάζω (αλλά επιφυλάσσομαι να ευφρανθώ περί αυτού γιατί υπάρχει πάντα η πιθανότητα στατιστικού λάθους), η καταδίωξη έφερε κάποια καλά αποτελέσματα. Άρχισαν οι πανηγυρισμοί για αυτά και επικρατεί ένα κλίμα ανεξέλεγκτης ευτυχίας που ο Θεός ξέρει πού θα οδηγήσει.

Αυτά όσον αφορά εις τον αδικαιολόγητο πλουτισμό. Για την αδικαιολόγητη ευτυχία, ουδείς λόγος. Κι όμως, αυτή θα μπορούσε να δώσει ιδέες σε πολλούς σκυθρωπούς συνανθρώπους, που άφοβα λέω οτι αποτελούν την δραματική πλειοψηφία των πολιτών αυτής της φλούδας. Πολλοί εν μία νυκτί συνειδητοποίησαν ότι έχουν ανεβεί κατηγορία στη συνολική κατάταξη της κοινωνίας. Κι αυτό συνέβη χωρίς καθόλου να βελτιωθεί το επίπεδο της δικής τους ζωής, απλώς επιδεινώθηκε το επίπεδο της ζωής των άλλων. Τώρα η φθορά αγγίζει τους περισσότερους, δεν αποτελεί πλέον το θλιβερό προνόμοιο μιας κάστας καταραμένων.

Κοινωνικοί σεισμοί επιφανείας, ταρακουνούν προσώρας τα θεμέλεια της κοινωνίας που συνεχίζει την πορεία της προς τη φθορά σα να μη συνέβη τίποτα! Ούτε ανατροπές, ούτε ουσιαστικές αποκαθηλώσεις. Ο λαός χορταίνει με τις (απόλυτα δικαιολογημένες ωστόσο) ανθρωποθυσίες ορισμένων επιφανών σκάρτων και δεν επιζητά περισσότερα. Δεν χρειάζεται ακόμα το ζεστό αίμα, προς το παρόν αρκεί ο χλιαρός χυλός...

Φωτεινούλα, τίποτε δεν άλλαξε από τότε.