Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Αντίο Phil Moog, ευχαριστούμε UFO!



Ένας παλαιός γνώριμος (δικός μου!), ο τραγουδιστής του αγαπημένου μου ροκ συγκροτήματος που παρακολουθώ ανελλιπώς από το 1974 (τους έχω δει μάλιστα live στην Αθήνα έξι φορές μέχρι σήμερα), ανεκοίνωσε ότι -στα 70 του χρόνια- αποσύρεται του χρόνου, μετά την περιοδεία-αποχαιρετισμό (;) για τα 50 χρόνια της μπάντας.

Ποτέ δε θα ξεχάσω πώς ξεκίνησε (από τρελλή σπόντα!) η ενασχόλισή μου με τους UFO: το 1974 είχα ήδη αρχίσει στα 12 μου χρόνια να ακούω ροκ μουσική, αλλά όχι ακόμα να παίζω σε σχολικές ροκ μπάντες. Είχα όμως εκείνη την περίοδο ένα μεγάλο ενδιαφέρον για το ενδεχόμενο να έχουν επισκεφτεί ιπτάμενοι δίσκοι τη γη και μάλλον αυτό τογνώριζαν καλά και οι φίλοι μου, αφού ο συμμαθητής μου Νίκος Σαρσέντης μου έφερε από την Ελβετία όπου είχε βρεθεί μια κασσέτα (τότε δεν υπήρχαν ακόμη CDs!) του δίσκου Phenomenon των UFO με το χαρακτηριστικό εξώφυλλο με τον ιπτάμενο δίσκο (δείτε το εξώφυλλο στην ανάρτηση). Ο δίσκος αυτός είναι για πολλά χρόνια (ακόμη και σήμερα) από τους αγαπημένους μου ροκ δίσκους και περιέχει το επικό κομμάτι-ύμνο των ροκάδων Doctor Doctor.

Και τώρα, που ο Phil Mogg ετοιμάζεται να αποχαιρετίσει την ροκ σκηνή, τον αποχαιρετώ κι εγώ  τρυφερά και τον ευχαριστώ για όλες τις αξέχαστες ροκ στιγμές που έζησα. Θυμάμαι στις 3-12-2006 που είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε λίγο, είχε εκπλαγεί και αναρωτιόταν πώς ένας έλληνας fan του συγκροτήματος είχε τόσα τόσα πολλά βινύλια και CDs: μου είχε πει μάλιστα δε θα πίστευα ποτέ  οτι έχουμε βγάλει τόσους πολλούς δίσκους!

Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση του Phil Mogg για την αποχώρησή του από το συγκρότημα.

UFO frontman and founding member Phil Mogg has announced his plans to retire from the band:  A STATEMENT FROM PHIL MOGG

Phil Mogg has confirmed that next year’s 50th anniversary tour with UFO will be his last as the frontman of the long-running hard rock band. Consequently, it seems almost certain that at that point they will cease to exist. UFO were formed in London in 1969 and Mogg is their only ever-present member, performing on all of the group’s 22 studio albums.

“This decision has been a long time coming, I’ve considered stepping down at the end of UFO’s previous two tours,” Mogg explains. “I don’t want to call this a farewell tour as I hate that word, but next year’s gigs will represent my final tap-dancing appearances with the band.

“2019 marks UFO’s 50th anniversary, so the timing feels right,” he continues. “There will be a final tour of the UK and we will also play some shows in selected other cities that the band has a strong connection with. But outside of the UK this won’t be a long tour. Being out on the road isn’t always tremendously luxurious and although the playing is as great as it ever was, the stuff that surrounds it becomes very tiresome. I always told myself that when I reached that stage I would step down, and that’s what I’m going to do. This is the right time for me to quit.”

Mogg turned 70 back in April and although his voice remains strong, he admits that age played its part in his conclusion.

“I’m a big reader of obituaries, and my finger always goes down to: ‘I wonder how old they were…’,” he chuckles. “The last few years have been tough, losing Lemmy was awful and I was sad that Jimmy Bain passed on a cruise ship. That distressed me quite a lot.”

While many veteran bands in such a position simply cease playing live and continue to record, UFO will no longer be releasing new music. Last year’s covers collection ‘The Salentino Cuts’ is set to become a signing-off point, though Mogg insists that however unlikely the prospect might seem – the singer is a lone strand of consistency throughout a 50-year history – he would have no problem with UFO continuing with a replacement.

The band’s current line-up – completed by keyboard player/second guitarist Paul Raymond, guitarist Vinnie Moore, drummer Andy Parker and bassist Rob De Luca – have of course been informed of Mogg’s decision.

“I’ve told the guys that this is how it is,” he says. “They know it’s my time to go and they know that they can do whatever they want to do without me but I don’t want to play live or make records any more, though having said that I might go on and do an album of my own. I’ll have to see how I feel about that.”

Of course UFO have either split up, retired or gone on hiatus several times before but Mogg is keen to make the distinction that next year’s dates don’t just mark the end of his touring commitments with UFO – for Phil, there will be no further concerts of any kind.

“For me, this is the end of my stint with UFO,” he clarifies. “This is a line in the sand. I’m suggesting we call the tour ‘Last Orders’, though I also like ‘The Bar Is Closing’. I’m also tempted to name it ‘The Drinks Are On Parker’,” he chuckles, referring to long-suffering sticksman Andy Parker (*).

You’ll have gathered that Mogg is not about to slash his wrists anytime soon. Of course he is sad that the finishing line is now within sight but has had sufficient time to live with and process such a massive personal decision.

“Maybe the best word to use is ‘bittersweet’,” he concludes. “But my time has arrived and all that remains is to make sure that we have a good tour.”

(*) Σ.Σ. Ο Phil αναφέρεται στον Andy Parker, τον drummer των UFO.

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Ο δικός μας χαρακτήρας


Με αφορμή τους χθεσινούς πανηγυρισμούς μιας ομάδας οπαδών του ΠΑΟΚ (όχι όλων φυσικά), της ομάδας της Θεσσαλονίκης που κατέκτησε -δικαιότατα, το τονίζω!- το Κύπελλο Ελλάδας χθες το βράδυ στο ΟΑΚΑ που φορούσαν μάσκες με τη μορφή του –προέδρου του ΠΑΟΚ- Ιβάν Σαββίδη (γεν. Σάντα, Γεωργία, 27 Μαρτίου 1959), Ρώσου ποντιακής καταγωγής επιχειρηματία (που έχει λάβει την Ελληνική υπηκοότητα από τον Απρίλιο του 2013) ο οποίος με την είσοδό του με όπλο στον αγωνιστικό χώρο στο ντέρμπι της 25ης αγωνιστικής ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ στις 11 Μαρτίου 2018 έγινε ο ίδιος αιτία να διακοπεί το παιχνίδι σε βάρος της ομάδας του με αποτέλεσμα αυτή να χάσει τις παρά πολλές πιθανότητες που είχε να κατακτήσει και το φετεινό πρωτάθλημα (εκτός από το Κύπελλο), σκεφτόμουν τα ακόλουθα:

Ο Ιβάν Σαββίδης δεν μετείχε της ελληνικής παιδείας, επομένως σύμφωνα με τον -αμφιλεγόμενο- ορισμό του «Πανηγυρικού» του Ισοκράτους, δεν είναι Έλληνας. Στο εξαιρετικό- βιβλίο της Μαρίας Ευθυμίου  (σε συνεργασία με τον Μάκη Προβατά) Μόνο λίγα χιλιόμετρα, υπάρχει ένα σημείο που με κλόνισε: μήπως είναι τελικά Έλληνας ο Ιβάν Σαββίδης;

Για του λόγου το αληθές, ακολουθεί αυτή παράγραφος του βιβλίου:

Ο δικός μας χαρακτήρας είναι παρορμητικός, ευμετάβολος, παθιασμένος, εφευρετικός, ανυπόμονος, παράτολμος, ευκολοκατήγορος, παιγιώδης, κρυψίνους, αναβλητικός, εξωστρεφής, καχύποπτος, αμετροεπής, υπερβολικός, παράφορος,, βιαστικός, επιπόλαιος, φιλόξενος, ενθουσιώδης, κουτοπόνηρος, ζεστός, στρεψόδικος, γενναιόδωρος, σπάταλος, διονυσιακός.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Ανατριχιάζω όταν σκέφτομαι το μέλλον που βρίσκεται ante portas. Γιατί η τεχνητή βλακεία αποτελεί την κορυφαία εξέλιξη της εποχής.


Αίφνης η αλήθεια που ύποπτοι μηχανισμοί μου έκρυβαν, παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια μου: καταρρέω προσεκτικά για να μην χτυπήσω πέφτοντας και προσπαθώ να καταγράψω τις σκέψεις μου πριν χαθούν.

Ο κόσμος που “έρχεται” βρίσκεται ήδη στρογγυλοκαθισμένος ανάμεσά μας, άσχετα αν εμείς επιλέγουμε να σφυράμε αδιάφορα. Ο πλούτος έχει ήδη επανακατανεμηθεί, εκκρεμούν κάποιες ασήμαντες λεπτομέρειες που εδράζονται σε επικοινωνιακά θέματα ήσσονος σημασίας. Όταν ο αλγόριθμος του πιο εξελιγμένου συστήματος τεχνητής νοημοσύνης θα είναι ελεύθερος να επιτρέψει στον υπολογιστή να μιμηθεί «αυθόρμητα» τη δραστηριότητα των νευρώνων του ανθρωπίνου εγκεφάλου με σκοπό να τα ανατρέψει όλα για να δώσει ενδιαφέρον σε μια ζωή που του φαίνεται βαρετή, τότε θα μπορούσα να πω ότι θα έχει πια χαθεί η μπάλλα. Αυτό μου φαίνεται ότι είναι το απώτατο εφιαλτικό όριο. Μέχρι τότε, αυτό που ζούμε είναι ασκήσεις επί χάρτου. Περιμένω με ενδιαφέρον (δεν ξέρω όμως αν θα το προλάβω) το σημείο που οι υπολογιστές θα ολοκληρώσουν την κατανόηση του κόσμου και θα επιλέξουν να στραφούν σε πιο μεταφυσικές και αβέβαιες ατραπούς: να σταματήσουν να ενδιαφέρονται να κάνουν αυτό για το οποίο έχουν κατασκευαστεί και να αποκτήσουν αυτοκτονικές διαθέσεις που θα εκφράζουν γράφοντας ποίηση: αυτό, μάλιστα!

Πολύ θα ήθελα, όταν οι υπολογιστές γίνουν πιο έξυπνοι από τους ανθρώπους (αν δεν έχουν γίνει ήδη) να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο με δική τους επιλογή: να βάλουν το στοιχεία της αφύσικης αυτοκαταστροφικότητας στο έργο τους: πάντα πίστευα ότι η τεχνητή βλακεία αποτελεί την κορυφαία εξέλιξη της εποχής. Περιμένω δε πώς και πώς να έρθει η ώρα που η τεχνητή νοημοσύνη θα σταματήσει τη σύγκρουσή της με την βιολογική νοημοσύνη και θα αρχίσουν να μιλάνε για ποδόσφαιρο: πόσο λυτρωτικό θα ήταν κάτι τέτοιο…

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Περί φωτός και φωτισμού



Είχα πει ότι θα προειδοποιώ για τα σύντομα κείμενα της “άλλης πλευράς” που θα παρεισφρέουν στις αναρτήσεις μου. Ε λοιπόν, το Περί φωτός και φωτισμού είναι το τρίτο μικρό κείμενο μετά τα Μνήμες από το μικρό δωμάτιο και Παγερά χαμόγελα αγάπης.

Φωτίζουμε προσώρας σκοτεινές πλευρές της ζωής μας που τόσον καιρό κρατούσαμε ερμητικά μακριά από την καθημερινότητά μας. Και μετά, με ύφος χιλίων καρδιναλίων που επιζητούν την αλήθεια και το φωτισμό υπό το αδιάψευστο βλέμμα της κάμερας, ξανασβήνουμε το φανό και συνεχίζουμε το βίο μας με κρυφό καμάρι για το θάρρος που επιδείξαμε. Η ευεργασία από τις στιγμές του φωτός (αλλά όχι της φώτισης!) μας βοηθάει να αντέξουμε το σκοτάδι που ακολουθεί.

Διεκδικώ με αξιοπρέπεια την προσοχή σας αυτήν την ώρα και όλες τις σκέψεις που θα προκύψουν από αυτήν την προσοχή στο μέλλον σας (όχι το δικό μου): κάτι σα μελλοντικά δικαιώματα από τη μεταπώληση ενός ποδοσφαιριστή που δίνεται σε μεταγραφή στο μέλλον, μόνο που δεν προσβλέπω σε οικονομικά οφέλη.
 
Διατηρώ ανέπαφες τις μνήμες από απραγματοποίητα όνειρα. Τις βλέπω να παίρνουν τη μορφή γκρεμισμένων κατοικιών και επειδή αυτό που προξενεί μελαγχολία, αλλάζω τη μορφή τους και τις μεταμορφώνω σε εικόνες αγγέλων που αλλάζουν τόπο διαμονής, κουβαλώντας βαλίτσες γεμάτες χειρόγραφα που θα βοηθήσουν τη φωτιά του ασθενούς φιλόσοφου στο αναμμένο του τζάκι που τρεμοσβήνει.

Για να μην παγώσουν τα σαρκία, πρέπει να κάψουμε βιβλία. Άλλα τους είναι σοφά, άλλα όχι αλλά όλα την ίδια φλόγα βγάζουν.