Φοβάμαι πώς, όταν φτάσω εκεί που ονειρεύομαι τόσο καιρό να πάω, το μέρος δε θα είναι όπως το ονειρευόμουν… κι αν όχι το μέρος, εγώ πάντως σίγουρα δε θα είμαι! Γίνομαι συλλέκτης όλων όσα διέπουν την έννοια της ευτυχίας της ανθρώπινης ζωής όπως την έχει διαμορφώσει η ψυχή μου: στιγμές και σημάδια, αποτυπώθηκαν σαν εικόνες και με σημάδεψαν για πάντα σα γλυκιές χαρακιές στο δέρμα μου. Δεν είναι χαραγματιές που τραυματίζουν, αλλά ευλογίες που παραμένουν ζωντανές για να θυμίζουν αυτά που δεν πρέπει να χάνονται.
Το παρελθόν δε με απασχολεί, είναι πια παρελθόν. Ούτε το μέλλον μπορεί να μου προσφέρει κάτι παραπάνω από να με κυνηγάει. Στο παρόν στρέφω όλη μου την προσοχή, σαν πολύτιμο δώρο που δεν ανοίχτηκε ακόμα κι έμεινε στο κουτί του περιμένοντας την προσοχή μου.
Μαθαίνω (θέλοντας και μη! Από αυτά που ζω), γίνομαι πιο σοφός αλλά δεν αντέχω το κλείδωμα αυτής της γνώσης σε απόμακρα χρηματοκιβώτια εντός μου μακριά από αδιάκριτα βλέμματα: η εσωτερική γνώση οδηγεί μερικές φορές σε εξωτερική άγνοια.
Κι αυτό το αέναο κυνήγι της «Αλήθειας», όταν γίνεται αυτοσκοπός που επικοινωνείται πομπωδώς στον περίγυρο, κι αυτό άσκοπο μου φαίνεται.
Τίποτα δεν κέρδισα από όλο αυτό το αλισβερίσι. Φορτώθηκα με πολυτελείς τσάντες γεμάτες με αέρα κοπανιστό με αυριανή ημερομηνία λήξεως και θυσίασα μικρές στιγμές ασήμαντης -νόμιζα!- αληθινής, ομορφιάς που τώρα πια δεν μπορώ να βρω όσο κι αν την αναζητώ στα τυφλά…
Υπάρχουν ασφαλώς αλήθειες που κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Και ψέματα όμως υπάρχουν που κάνουν τη μεγάλη διαφορά: κάθονται σιωπηλά στην άκρη μέχρι που στο τέλος κοκαλώνουν και εξωπετιούνται χωρίς κανείς να δώσει σημασία. Εξυπηρετούν άραγε όλα αυτά το μεγάλο όνειρο της επιστροφής στην αγνότητα που ακούω να ζητάνε όλοι τριγύρω: διακαώς ονειρευόμαστε να επιστρέψουμε σε αυτόν τον κόσμο χωρίς να σκεφτόμαστε ότι υπήρχαν εκεί κάποιοι αφανείς ήρωες που αόρατα κρατούσαν τα μπόσικα. Αυτοί οι κάποιοι δεν μπορούν να επιστρέψουν αυτήν την ώρα, σήκωσαν όμως στις πλάτες τους όσα περισσότερα μπορούσαν και παρέδωσαν στους επόμενους… κι εμείς οι ίδιοι είμαστε μερικοί από τους «επόμενους»!
.jpg)
3 σχόλια:
Θέλεις να πάμε μια εκδρομή; Μόνο καλό θα δούμε από τα νέα μέρη. Μια μπριζόλα με πατάτες τηγανητές, ένα καμένο δέντρο, τα παρκαρισμένα ΝΤΑΤΣΟΥΝ με τους γύφτους που μαζεύουν πατάτες στο κάμπο της Θήβας, ένα γλάρο στο ταξίδι για την Αίγινα. Όλα καινούργια . Η μουσική στο πολυτελές i-phone μου θα είναι όπως τη διαλέξουμε. Μπορεί να παίζει και η ΛΑΜΨΗ τραγούδια που δεν έχουμε ξανακούσει .Άσχετα. Όμως όλα καινούργια. Θες να πάμε μια εκδρομή για να μη βλέπεις για λίγο τον τοίχο απέναντι από το γραφείο σου???
Καλό θα μας κάνει το καινούργιο! Ότι νάναι .....
Ώριμη Πρόεδρος με ρούχα και ψυχή
ΕΓΡΑΨΑ ΚΑΠΟΤΕ
«Λιακάδα έχει» αν με ρωτήσεις θα σου πω.
Και θ’ αγκαλιάσω με το νου τη θύμηση σου στο σκοτάδι.
Κείνη τη νύχτα με βροχή που μ’ άγγιξες Αντίο.
Ξεπλύθηκ’ η αγάπη μακριά μ’ ένα στυφό φιλί
Παρασυρμένη στα νερά των υπονόμων.
Μα θα συνάντησε τις θάλασσες που αγαπώ
Δεν χάθηκε για πάντα..
Χαμένη η αγάπη μου ποτέ δεν πάει.
Κάπου θα πιάσει τόπο.
Μεγάλη είναι, χορταίνει τρεις γενιές Ολύμπιων Αφίλητων Θεών
Κι ακόμα περισσεύει.
Ταξιδεμένη, άγρυπνη-Τι όμορφη που θάναι!
Με θαλασσί διάφανο κι αέρινο φουστάνι
Θα σκάει σε παραλίες βιολετιές
Και θα ανθίζουν όλα τ’ Αρμυρίκια.
Αταίριαστα ελίσσονταν οι άνεμοι τη Νύχτα κείνη.
Αναταράσσονταν η νηνεμία των Ερωτευμένων
Μοιραία ήταν νύχτα βροχερή - Νύχτα Αντίο.
Φουρτούνιαζε η Αγκαλιά
Οδυνηρά ραπίσματα Ανέμων
Μου κλέψαν το χαμόγελό
Και το ‘ στειλαν στα Τροπικά.
Μα θα το δώρισαν σε Αραπίνα Μόνη
Χαμένο το χαμόγελο δεν πάει….
Πλανιέται και δανείζεται για μια νυχτιά, για μίαν ώρα
Μίαν αγκαλιά.
Κι ύστερα τρέχει αλλού να λάμψει
Τις σκοτεινές σπηλιές της Μοναξιάς στολίζει
Με μάσκες γελαστές Καρναβαλιού
Ταγκό ερωτικά διατάζει τα κορίτσια να χορέψουν
Ξέφρενες νύχτες μαγικές , χωρίς ντροπή.
Χαμένο το χαμόγελο ποτέ δεν πάει
Κι ας έχουμε αυτήν την Άγνωστη, τη Νέα Πέμπτη Εποχή!
ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ /ΚΑΝΕΙΣ ΤΑΒΕΡΝΙΑΡΗΣ ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΜΠΕΙ ΕΜΠΟΔΙΟ ΦΙΛΑΡΑ
Και εκδρομή θέλω να πάμε (πόσο ξενέρωτη είναι η λέξη "απόδραση" που υπαινίσσεται φοβισμένες ψυχές, ενώ η λέξη "εκδρομή" έχει μια επιθετική ελευθερία) και συμφωνώ όσο δε φαντάζεσαι οτι χαμένο το χαμόγελο ποτέ δεν πάει, όπως εξάλλου και η αγάπη δεν πάει χαμένη... γι αυτό δεν πρέπει να δειλιάζεις να την απαιτήσεις από φίλους.
Δημοσίευση σχολίου