Σε μια πορεία που θυμίζει το θλιβερό, αλλά αναπότρεπτο χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης ήττας (αν και καθόλου σίγουρος δεν είμαι ότι η αποχώρηση από τη ζωή είναι ήττα…), η ψυχή αναζητά διεξόδους πισωγυρίζοντας ανήσυχα μέχρι να βρει τις αιτίες. Η θλίψη είναι αόρατη, αλλά πανταχού παρούσα, ενώ η ευτυχία είναι εύκολα διακριτή δια γυμνού οφθαλμού, αλλά πριν προλάβεις να την τιθασεύσεις, έχει εξαφανιστεί.
Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς είναι δυνατόν η ζωή να είναι γεμάτη νίκες (αν κρίνω από θριαμβευτικά δημοσιεύματα σε εφημερίδες και περιοδικά), αλλά οι άνθρωποι να περιφέρονται κατηφείς ως ηττημένοι! Φοβάμαι ότι μερικές φορές η υπερβολή συγχέεται με την υπερ-προσφορά ευτελών αρωμάτων ζωής σε εντυπωσιακές φιάλες που χάνουν με αυτόν τον τρόπο την αξία τους.
Ξαφνική ανάφλεξη ελπίδων: σα πυκνό δάσος που η φλόγα μεταδίδεται από κλαδί σε κλαδί και παρασύρει στο διάβα της τις ελπίδες, που αποδεικνύονται ξύλινες: η αγαπημένη τροφή της φωτιάς!
Κι όμως: οι ελπίδες μπορεί να καίγονται και οι ζωές να υποτάσσονται, αλλά οι ψυχές ποτέ…
.jpg)
2 σχόλια:
Άντε τώρα τι λες καλέ; Σαν το αεροπλανάκι της φωτογραφίας θα πετάξουμε για πιό ψηλά Μαχητικοί, περήφανοι και με το λογαριασμό του Άκη στην Ελβετία. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει , και αν η τι άλλο είμαστε Έλληνες ( και λίγο Ρώσσοι όσον αφορά εμένα)
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Ωριμη , γυμνή και υπέροχη
Έκπτωτη Προεδρος
Νομίζω οτι δικαιωματικά αξίζεις έναν ακόμη κατηγορηματικό προσδιορισμό για την ψυχή σου: Ώριμνη, γυμνή και ΕΠΙΜΟΝΗ!
Δημοσίευση σχολίου