Κάτω τα χέρια απ’ την ιδέα μου, κύριε ταβερνιάρη!

Οι συνθήκες της ζωής, μας έχουν στρέψει σε ένα πομπώδες φιλοσοφικό δίλημμα που η απάντησή του μάλλον φυλακίζει παρά απελευθερώνει την ψυχή: βαριά κινητικότητα ή ανεξέλεγκτη ακινησία; Μέσα στην διαρκή ένταση, τελικά μένω ακίνητος στη θέση μου «εξουθενωμένος από μια κουραστική ημέρα». Μπορεί να το κάνω τεχνηέντως για να μην προλαβαίνει το μυαλό μου να ασχοληθεί με φθοροποιά θέματα και αγωνίες, στ’ αλήθεια δε γνωρίζω. Έχω πάντως την αίσθηση της διαρκούς κινητικότητας μέσα σε ένα βαρύ περιβάλλον που εναλλάσσει τα μουντά χρώματα με ακόμη πιο μουντά ανάμεσα σε χαμόγελα, ειλικρινά ή ενίοτε ελαφρώς ξύλινα. Κι εκεί, ανάμεσα στις καθημερινές αναζητήσεις για κρίσιμα επαγγελματικά θέματα, τριγύρω μου πετούν σα μέλισσες λέξεις και εικόνες που θα ήθελα να μετατρέψω σε κείμενα. Αλλά την ίδια στιγμή, το ίδιο μυαλό που είδε αυτές τις μέλισσες στρέφεται κάπου αλλού χωρίς δισταγμό και όταν επιστρέψει, οι μέλισσες έχουν ήδη εξαφανιστεί, αφήνοντας πίσω τους την ανάμνηση από μια δημιουργική ιδέα που έχει γίνει πλέον κοσμική βοή, που δεν είναι σίγουρο ότι θα πάει χαμένη: κατατίθεται στον χωρόχρονο χωρίς συντεταγμένες και τη συναντά κάποιος άλλος ανύποπτος άνθρωπος που μπορεί κάλλιστα να τη συλλάβει και να τη θεωρήσει κατάδική του! Σκέφτομαι… αν αυτή η κοσμική βοή φθάσει σε έναν ψαρά στη Χονολουλού που θα την πετάξει χωρίς δισταγμό επειδή έχει άλλες έννοιες στο δικό του μυαλό, δε με πειράζει… Μπορεί πάλι αυτή η βουή που θα περικλείει μια γοητευτική ιδέα να φτάσει σε ένα συγγραφέα στο Παρίσι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα που κοιτάζει ανέμπευστος το παράθυρό του με άδειο βλέμμα περιμένοντας την επιφοίτηση: αυτή η εξέλιξη δεν είναι μεν ιδιαίτερα ευχάριστη, αλλά πάλι καλά! Σκεφτείτε αυτή η μέλισσα-ιδέα να πετάξει στο τραπέζι ενός ταβερνιάρη σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του Μεξικού που επειδή δεν έχει δουλειά, παραμονεύει με μια μυγοσκοτώστρα τα μικρά έντομα που κάθονται στα τραπέζια της -άδειας- ταβέρνας και τα σκοτώνει για να περάσει την ώρα του:

γιατί μου συνθλίβετε την όμορφη ιδέα μου, κύριε ταβερνιάρη;