Όλα τα δεινά συσσωρεύονται σε έναν εφιαλτικό πύργο που, μέρα με τη μέρα, ψηλώνει ενοχλητικά σα να απειλεί τον ουρανό. Η ατμόσφαιρα τριγύρω γίνεται αποπνιχτική και όλοι περιμένουν με δέος τη στιγμή που θα γκρεμιστεί ο πύργος, σπέρνοντας την καταστροφή. Και κάθε φορά που η καταστροφή βρίσκεται προ των πυλών, όλοι οι «ειδικοί» με ύφος χιλίων καρδιναλίων εξηγούν στο κενό κοινό ότι η καταστροφή θα είναι απόλυτη και δε θα μείνει ούτε ένα πράσινο φύλλο πάνω στη γη. Κι έρχεται η ώρα και πράγματι ο πύργος γκρεμίζεται με εκκωφαντικό θόρυβο.
Όταν κατακάθεται η σκόνη και τελειώνει ο θρήνος, οι άνθρωποι ξεμυτίζουν σιγά-σιγά και περιδιαβαίνουν τον χώρο της καταστροφής। Μαζί τους κι εγώ…
Βλέπω ανάμεσα στα χαλάσματα ένα μικρό πράσινο φύλλο… κι άλλο ένα, κι ένα ακόμη: Ένα δεντράκι ξεφύτρωσε μέσα από τα χαλάσματα και μάλιστα στολίστηκε με ένα ταπεινό λουλούδι.
Μάλλον ούτε αυτή ήταν η απόλυτη καταστροφή… μη χάνετε τις ελπίδες σας, κοράκια, ίσως θα είναι η επόμενη!
.jpg)
8 σχόλια:
"Πάντα πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις τη λάμψη" (Οδ. Ελύτης Άξιον Εστι , Τα Πάθη , Ανάγνωσμα Δεύτερο - Έ)
Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά. (Οδ. Ελύτης, Μαρία Νεφέλη)
Επειδή δεν θέλω να είμαι σαν "το κτήνος το αναντικατάστατο,το βάναυσο, ο υποκριτής αναγνώστης" του Baudelaire , πρέπει να πω πως δεν συμμερίζομαι καθόλου την πίστη του Ελύτη σε μια ελιά σε ενα αμπέλι και σ΄ ένα καράβι, ούτε την πίστη σου καλέ μου φίλε σε ένα φυλλαράκι, ένα κλαδάκι κι ένα λουλούδι.
Μόνο "το Κακό γίνεται πάντα χωρίς προσπάθεια, φυσικά, μοιραία. Το Καλό είναι πάντα αποτέλεσμα κάποιας τεχνικής". ΄Δεν μπορώ να μείνω απλά στην λέξη "ελπίδα". Ακόμα και το φυλλαράκι δίνει μάχη κόντρα στο βάρος της γης για να πρασινίσει και το καράβι θέλει καπετάνιο, το αμπέλι κι η ελιά αγρότη... Κι όσο δεν μαθαίνουμε πως να κυβερνήσουμε ένα καράβι και πώς να σκάψουμε το χώμα, όσο δεν μαθαίνουμε να κάνουμε άλματα, η φθορά θα μας προλαβαίνει και θα μας τρώει την ύπαρξη. Είμαστε ανεκπαίδευτοι και επαναπαυμένοι. Διατυμπανίζουμε ιδέες για χαμένες πατρίδες , για θείες δίκες και για επαναστάσεις μα η πραγματική επανάσταση είναι αυτή που κάνουμε ενάντια στον ίδιο μας τον εαυτό (αυτόν τον αδύναμο τύπο). Έχεις τίποτα πληροφορίες για τέτοιου είδους επαναστάτες; που να δέχονται το ξεβόλεμα για λίγο καθαρό και ελεύθερο ουρανό; που να προτιμούν να πάνε περπατώντας στην αμμουδιά από το να φθάσουν οδηγώντας ένα αυτοκίνητο σε ένα γραφείο κελί χωρίς παράθυρα; που να επιλέξουν τον μόχθο ενός άλματος από την ηρεμία και το μούδιασμα της φθοράς;
Τι μπορεί να αναγκάσει κάποιον να κάνει το άλμα; ο μονόδρομος. Γι αυτό μίλησα για πάτο κάποια στιγμή . Για το σημείο του μονόδρομου, εκεί που δεν υπάρχουν παρά μόνο περιθώρια ανάβασης .
Αχά! Αιχμηρή κατάθεση που δεν παλεύεται με τα «έτοιμα» από τα πνευματικά μου ράφια (αυτήν την τακτική την χρησιμοποιώ τακτικά με αρκετή επιτυχία). Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω τίποτα εναντίον της φθοράς, αντίθετα τη θεωρώ μια λυτρωτική εξέλιξη που συνεισφέρει τα μάλα στο συναισθηματικό μας εμπλουτισμό. Η φθορά, εκτός από το φάει την ύπαρξη, καλλιεργεί και τις ψυχές κι αυτό είναι που την κάνει τόσο πολύτιμη.
Ξέρεις, δεν μπορώ να σεβαστώ μια επανάσταση (σαν αυτή που κάνουμε ενάντια στον ίδιο μας τον εαυτό) που μπορεί εύκολα να πνιγεί σε ένα ποτήρι αλκοόλ. Ούτε κατηγορώ αυτούς που μουδιάζουν, μένουν απαθείς και δεν κάνουν προσπάθεια ανάβασης γιατί γνωρίζω ότι αυτό το μούδιασμα μπορεί να οφείλεται σε ιατρικούς λόγους, οπότε θα ήταν άδικο να τους κατηγορεί κάποιος που βρίσκεται εκτός νυμφώνος….
Δίνω περισσότερη έμφαση σε αυτά που μπορούν να εμποδίσουν κάποιον να κάνει το άλμα, απ’ ότι σε αυτά που μπορούν να τον σπρώξουν εκόντα άκοντα να το κάνει: εκτός λοιπόν από το φόβο που νεκρώνει το βήμα του και η εικονική ευτυχία μπορεί να τον αποβλακώσει. Γι αυτό και εγώ που θεωρώ εαυτόν ευτυχισμένο είμαι πολύ προσεκτικός σε αυτό το σημείο…
Αυτό το μούδιασμα των ιατρικών λόγων το βιώνω προσωπικά. Μα δεν αναφερθηκα σε αυτο. Στο άλλο μούδιασμα , αυτό της σκέψης που μας καθιστά δεσμιους, σε αυτό αναφερθηκα. Ζητώ συγγνώμη για την αδυναμία μου στη γραφή·
Αδυναμία στη γραφή σου δεν διαπίστωσα σε καμία περίπτωση. Κι εγώ μουδιάζω στο σώμα συχνά, αλλά αυτό το μούδιασμα κατά έναν περίεργο τρόπο απελευθερώνει τη σκέψη, την ψυχή, ιδιαίτερα στα κείμενα του site.
Αυτήν την απελευθέρωση στη σκέψη διαπίστωσα όταν διάβασα το "ενα αστρον τρεμοπαιζει" (το "αστρον" ειναι τα παιδικα μου χρονια και τα σαββατοβραδά μου με τον πατερα μου) ,γι αυτο όταν τυχαία βρήκα αυτο το blog θέλησα αυθόρμητα να γράψω κάτι. Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία .
Το ΑΣΤΡΟΝ είναι ένα πολύτιμο κομμάτι της ζωής μου, που τελείωσε κι άφησε πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Και τρυφερές αναμνήσεις άφησε. Και γλυκό πόνο. Αναμένεται η κατεδάφισή του (πολύ καιρό το λένε αλλά δεν έχει γίνει ακόμα). Και τότε ελπίζω να πάνε για ύπνο τα φαντάσματα του παρελθόντος και να μείνει μόνο μια όμορφη ανάμνηση.
Εγώ σε ευχαριστώ που φιλοξενήθηκες τόσο όμορφα και αβίαστα.
Δημοσίευση σχολίου