Περί του ταλαντευόμενου βηματισμού

Αν χρειάζεται και η βαθειά θλίψη για να μπορέσει κάποιος να αντιληφθεί την αληθινή έννοια της ευτυχίας, σκέφτομαι όλο και συχνότερα να παραιτηθώ από αυτήν την πρόκληση. Αναρωτιέμαι, τί νόημα έχει να φτάσεις ξέπνοος στο τέρμα έχοντας θυσιάσει στη διαδρομή ατόφια τμήματα της ψυχής σου που τόσο τα έχεις ανάγκη για να χαρείς μαζί τους όταν τερματίζεις;
Και εκείνη την ώρα ξυπνάει από τα ταρακουνήματα της ζωής η υπαρξιακή απορία που βρίσκεται εξ αρχής κοιμώμενη μέσα στο καθένα μας: μια λυτρωτική συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι δίπλα μας υπάρχουν πολλοί άλλοι που εξίσου αγωνιούν και, ενδεχομένως, ακόμα περισσότερο. Με ανατρεπτική διάθεση σκέφτομαι ότι ο χώρος της δικής μας τραγικής σκηνής, μπορεί να είναι το τοπίο της ανάλαφρης κωμωδίας του διπλανού. Και κοιτάζω ολόγυρα δίπλα μου για να ξεστραβωθώ… ή μήπως για να επιβεβαιώσω αυτά που έχω ανάγκη για να ξεφύγω από το βάρος της γενικότερης θλίψης που υπάρχει σαν καρύκευμα της ζωής;
Το μυαλό μου στροβιλίζεται σε ανθρώπους που «γράφουν στη συνείδησή μου»: παίρνω κουράγιο από ψυχές από τόπους ιερούς -ψηλά κι εδώ κάτω, που υπάρχουν ή που έχουν φύγει- και έρχονται ετεροχρονισμένα πράγματα που μου είπαν σε ανύποπτες στιγμές: Κι εγώ κλονίζομαι, δεν είσαι μόνο εσύ που έχεις αυτήν την αγωνία.
Και φέρνω στη μνήμη μου το βλέμμα τους και αισθάνομαι ότι τους καταλαβαίνω, έστω και για μια στιγμή: μπορεί να κλονίζονται αλλά είναι βέβαιοι ότι αξίζει ο αγώνας, κι αυτό δίνει δύναμη στο βηματισμό τους.

Με το δικό μου ταλαντευόμενο βηματισμό τι θα κάνω…