Free Anger!

Παλαιότερα θύμωνα με το παραμικρό. Τώρα πλέον όχι. Αρνούμαι να θεωρήσω ότι αυτή η εγκράτεια των νεύρων μου οφείλεται -αποκλειστικά- σε ωριμότητα, ιδιαίτερα αφού συνοδεύεται από απώλεια ελπίδων (ακόμη και αν και η πίστη μου μένει αμετακίνητη).

Κάποια (πρόσφατη;) περίοδο που η γιαλαντζί ευτυχία ξεχείλιζε (όχι βέβαια από μέσα μας, αλλά από δίπλα μας κι εμείς οι αδαείς ευτυχισμένοι θεωρούσαμε ότι η διαρροή ευτυχίας ήταν δική μας), άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι, όσο δύσκολο είναι να ελέγξει κάποιος το θυμό και την οργή του, άλλο τόσο δύσκολο είναι να ελέγξει την ευτυχία και την ευεξία του। Σιγά-σιγά λοιπόν αντιλήφθηκα τη ματαιότητα των νεύρων και οπισθοχώρησα. Θεωρούσα ωστόσο ότι γινόμουν μαλθακός και ο δείκτης ανδρισμού μου -!- έβαινε μειούμενος. Κι όσο η αδρεναλίνη μειωνόταν (αφού η επιστήμη λέει ότι, όσοι βιώνουν οργή νιώθουν συνήθως τα αποτελέσματα των υψηλών επιπέδων αδρεναλίνης στον οργανισμό τους), τόσο έπεφτε και το ενδιαφέρον για την επίτευξη στόχων και, επακόλουθα, τόσο απομακρυνόταν το ενδιαφέρον μου για τη ζωή. Νιώθω ότι ο θυμός καθόλου δεν υποβαθμίζει το επίπεδο πολιτισμού που έχει ο καθένας μας. Ίσως απλώς ο -κακής ποιότητας- τρόπος εκτόνωσης (ή απλά επίδειξης!) του θυμού είναι που απομειώνει την πολιτισμική μας προσωπικότητα. Ίσως.

Όπως και νάναι, θα ήθελα με προσοχή να ανοίξω κάποια το ασκί που κουβαλάω στη ζώνη μου και, διακριτικά, να απελευθερώσω το θυμό που κρύβεται εκεί…