Είναι άραγε μελαγχολικό το κομμάτι ή μήπως…

Είναι μελαγχολικό όταν κυλάνε τα νερά στα ρυάκια στα δάση; Ή όταν ακούς τα αηδόνια να κελαϊδούν στο Άγιον Όρος είναι μελαγχολικό; Είναι μελαγχολικό όταν βλέπεις μια όμορφη γυναίκα να απομακρύνεται από κοντά σου κοιτάζοντάς σε με βουρκωμένα μάτια; Ή όταν αισθάνεσαι ότι δε θα προλάβεις να κάνεις στη ζωή σου όλα αυτά που είχες βάλει στο πρόγραμμα, είναι μελαγχολικό; Είναι μελαγχολικό όταν είσαι αναγκασμένος να παίρνεις ένα φάρμακο που σε κρατάει -ίσως!- σε σταθερή τροχιά στη ζωή; Ή όταν βλέπεις τους ανθρώπους δίπλα σου να φεύγουν και να χάνονται για πάντα απ’ αυτόν τον κόσμο, είναι μελαγχολικό;
Αν όλα αυτά είναι μελαγχολικά, τότε πράγματι και το κομμάτι Going against the tide των Thirteen Moons είναι μελαγχολικό.
Αν όμως…
Τα νερά που κυλάνε καθαρίζουν τη ψυχή σου και νιώθεις ότι τα αηδόνια κελαϊδούν για να ευχαριστήσουν τον Δημιουργό για μια ζωή που φαίνεται σκληρή, αλλά είναι ανυπέρβλητα πολύτιμη. Η όμορφη γυναίκα που σε αποχαιρετά με βουρκωμένα μάτια επισφραγίζει με τα δάκρυά της ότι το πέρασμά σου στην ζωή της δεν ήταν τυχαίο και οι στιγμές σας δε θα μπουν ποτέ στον δρόμο της φθοράς. Ανακουφίζεσαι που ολοένα ανανεώνεις τη λίστα «Must do before I go…” και ποτέ δεν απεμπολείς τη δίψα για ζωή. Δέχεσαι με ευγνωμοσύνη τη θετική επίδραση του φαρμάκου και με τη θετική στάση σου κάνεις την αποτελεσματικότητά του εκατό φορές μεγαλύτερη. Αποχαιρετάς αυτούς που φεύγουν ακόμη κι αν πονάς με τη φυγή τους γιατί ξέρεις ότι θα τους ξαναβρείς σ’ ένα πιο καθαρό κόσμο.
Τότε το κομμάτι Going against the tide των Thirteen Moons δεν είναι μελαγχολικό… είναι απλώς υπέροχο!