Όταν οι λυράτες κότες κάνουν τις πάπιες

Όταν φτάνουν τα δύσκολα οι λυράτες κότες κάνουν τις πάπιες και αυτοί που αναγκάζονται να σηκώσουν το βαρύ φορτίο της φθοράς, αλλάζουν άρδην τη στάση τους: το «φλου αρτιστίκ» της τέχνης και η επιλεκτική αφαιρετικότητα των διανοούμενων για την εξυπηρέτηση ενός καλλιτεχνικού κλίματος μυστηρίου που παλαιότερα φάνταζε γοητευτικό, υποχωρούν σταδιακά। Όταν κατακάθεται ο ονιορτός της μάχης, μένουν οι αδικημένοι που κοιτάζουν κατάματα τους αδικήσαντες και καθόλου δε ντρέπονται να τους δώσουν με συνοπτικές διαδικασίες στο δημόσιο χλευασμό και τη διαπόμπευση, όπως άλλωστε τους αξίζει.
Ονομαστικά πλέον καταγράφονται στην Αγορά του Δήμου αυτοί που κατηγορούνται για τις μεγάλες αδικίες και όσο περνάει ο καιρός μειώνονται όσοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους για τιμωρία αποκλειστικά στη Θεία Δίκη και παίρνουν σιγά-σιγά την κατάσταση στα χέρια τους. Εξάλλου σύμφωνα με τον Αμερικανό συγγραφέα Elbert Hubbard, 1856-1915, αυτό που λέμε «θεία δίκη» δεν είναι παρά η ιδέα του ανθρώπου για το τί θα έκανε αν ήταν θεός.
Τόσο καιρό οι άνθρωποι αισθάνονταν ευτυχισμένοι και πορεύονταν με ένα χαμόγελο ευδαιμονίας καρφωμένο στραβά στο πρόσωπό τους। Φτάνει όμως η ώρα που συνειδητοποιούν ότι μπορεί να αισθάνονταν ευτυχισμένοι, αλλά δε ζούσαν!