Μεταφυσική υποχώρηση

Άλλα κερδίζεις, άλλα χάνεις, έτσι συμβαίνει πάντα στη ζωή. Και σε πείσμα όσων παραπονιούνται ότι οι καίριες εξελίξεις στη ζωή συντελέστηκαν ερήμην τους, σίγουρα κάποια στιγμή πέρασε από μπροστά τους η ευκαιρία να διαδραματίσουν ρόλο και την άφησαν ανεκμετάλλευτη επειδή εκείνη την ώρα είχαν στραμμένη την προσοχή τους κάπου αλλού: σε ένα προκλητικό μπούστο, σε ένα θεαματικό αυτοκίνητο, ποιος ξέρει… τελικά όλα εξαρτώνται από τον βηματισμό μας στη ζωή και αποτελεί κυνήγι μαγισσών η επίκληση της κακιάς στιγμής που άλλαξε οριστικά την πορεία μας σε μια στιγμή.

Αυτήν την περίοδο αρνούμαι απερίφραστα το περπάτημα στο κενό, οι εποχές του στίχου μου «περπατώ στο κενό, μα έχω τύχη βουνό» παρήλθαν ανεπιστρεπτί, φοβάμαι. Όπως και τα ροκ χρόνια από τα οποία προέρχεται ο στίχος αυτός.

Με θολό βλέμμα, προσπαθούμε απεγνωσμένα να διακρίνουμε την επόμενη μέρα σ’ έναν καθόλου φιλόξενο, αυτήν την περίοδο, μυστηριακό χώρο. Η επέλαση των αδίστακτων καιροσκόπων στη σημερινή εποχή γίνεται με σαφείς οδηγίες: take no prisoners! Κι έτσι κι εγώ συμβιβάζομαι πλέον με ασφαλέστερα βήματα στη γη, με χαμηλότερες, πιο γήινες προσδοκίες.

Με αυτά που άλλες εποχές θα του φαίνονταν βαρετά, μπορεί κανείς να κερδίσει την ασφάλεια των λογικών επιλογών που τον διαφυλάσσουν από δυσάρεστες εκπλήξεις, ακόμη κι αν τορπιλίζουν το μεταφυσικό προσανατολισμό του. Σε τελική ανάλυση μπορεί πάντα κάποιος στο τέλος μιας μεταφυσικής υποχώρησης να αισθάνεται ότι αποχωρεί περήφανος, χωρίς όμως να υποχωρεί ολοσχερώς από τις δοξασίες του, ούτε καν από τις έμμονες ιδέες του.

Φωτογραφίες: Χρήστος Γκίκας (Congo, Οκτώβριος 2010)