Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Τα φωτεινά δωμάτια





Η αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους που βρίσκονται σε μακρινούς κήπους που ποτέ δε θα επισκεφτούμε σε αυτή τη ζωή, δεν είναι αρρώστια. Το πολύ-πολύ κάποιες στιγμές να φανεί σαν αδυναμία στις αμάχιμες ψυχές του κόσμου, αλλά ως εκεί. Προχωράμε!

Ευγνωμονώ Αυτόν που αύξησε τον αισθητήρα ευαισθησίας μου και μου επιδαψίλευσε την -έστω και επώδυνη- λύτρωση και δε θέλω να φέρνω σε δύσκολη θέση το φύλακα-άγγελό μου με την κλαψιάρικη συμπεριφορά μου.

Σκεφτείτε μόνο αυτό: η ελπίδα για το φως του ήλιου την αυριανή μέρα, βάζει κάτω χιλιάδες σκοτεινά σημερινά βράδια. Οι σκοτεινές σκάλες πάντα οδηγούν σε φωτεινά δωμάτια.

Νοιώθω ότι όσο μακρύτερα προχωρώ σε αυτόν το δρόμο, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι το μέγεθος της αξιοπρεπούς ημιτέλειάς μου που είμαι έτοιμος να μοιραστώ με τους συνοδοιπόρους, κι αυτό με αναπαύει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: