Η απόδραση των αλαφροΐσκιωτων

Χωρίς υπερβολές και μελοδραματισμούς, αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο της καταστροφής του κόσμου που βρίσκεται μόνο όσο κοντά μας του επιτρέπουμε εμείς να βρίσκεται. Επικεντρώνουμε την προσοχή μας σε ένα ψευδεπίγραφο δίλημμα και κουβέντα δε γίνεται για τη σωτηρία της ψυχής και, επακόλουθα, της ζωής. Κι όμως: μπορεί οι συνθήκες του κόσμου και τα συμφέροντα των κέντρων αποφάσεων προσώρας να αποτρέψουν την καταστροφή, πόσοι όμως συνειδητοποιούν οτι η μη καταστροφή σε καμία περίπτωση δεν εξασφαλίζει τη σωτηρία; Περιπλεγμένες αγωνίες και αδιευκρίνιστοι παροξυσμοί μας σπρώχνουν στην απομόνωση από τους -αληθινούς- αγαπημένους και στερεύουν τους ποταμούς των συναισθημάτων που τόσα χρόνια κυλούσαν εντός μας.

Ανάμεσά μας ακόμα κυκλοφορούν (όλο και λιγότεροι, υποθέτω) χαρισματικοί αλαφροΐσκιωτοι που, σύμφωνα με την ελληνική παράδοση,  μπορούν να αντιλαμβάνονται τις εκδηλώσεις και τις παρουσίες του υπερβατικού κόσμου. Αλλά σε μια εποχή σα τη σημερινή, τα ξωτικά και οι νεράιδες φαίνεται πως έχουν αποκαρδιωθεί και δεν ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν και αισθάνομαι οτι τους αλαφροΐσκιωτους τους βαραίνουν ένοχες συνειδήσεις και τύψεις που η άλλη πλευρά σιωπά.

Προσπαθούν να αποδράσουν λοιπόν και η πιο καλή λύση δείχνει μια απόδραση στο κενό με βουτιά στο θάνατο... δεν τους είναι δα τόσο δύσκολος ο θάνατος. Εξάλλου αυτό δεν είναι καλύτερο από την απόδραση στο θάνατο με τις καθημερινές βουτιές στο κενό στις οποίες υποβάλλονται όλοι (αλαφροΐσκιωτοι και μη) χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνουν;