Στιγμές με προσυμφωνημένο αποτέλεσμα

Λίγο πριν μπει το καλοκαίρι, στέκομαι παγωμένος στη θέση μου. Φυσάει αδιάκοπα στο μυαλό μου κι ο αέρας παρασύρει μακριά τις ελαφριές σκέψεις που προσπαθούν να τρυπώσουν: για βαρειές φιλοσοφικές ιδέες, ούτε λόγος! Δεν τολμούν να πλησιάσουν, κάτι τις αποδιώχνει πριν καλά-καλά εισχωρήσουν στο μυαλό για επεξεργασία.

Φήμες εισβάλλουν στην καθημερινότητά μας και με θράσος απαιτούν να υποκύψουμε στα κελεύσματά τους. Με υπερηφάνεια αρνούμαστε, αλλά λίγο αργότερα όταν κανείς δε κοιτά προς τη μεριά μας, υποκύπτουμε. Αν στη ζωή μας υπήρχαν μέχρι χθες δέκα αδιαπραγμάτευτες αρχές, φοβάμαι ότι σήμερα οι μισές απ’ αυτές έχουν υποχωρήσει: λύγισαν φαίνεται κάτω από το βάρος των νέων συνθηκών, ανοίγοντας τον δρόμο σε μια νέα εικονική πραγματικότητα που μπορεί να είναι δυσάρεστη, αλλά δε δείχνει να είναι πλασματική. Ομάδες παλαιών συμπολεμιστών (συμμαθητές από τα χρόνια του σχολείου, παλαιοί γείτονες από γειτονιές που δεν υπάρχουν πια, περασμένοι ερωτικοί δεσμοί που μας είχαν οδηγήσει σε πρωτοφανείς-νομίζαμε τότε!- ακρότητες) μαζεύονται κρυφά και προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανή μια εικόνα από έναν κόσμο που, βίαια, έγινε αδιαπραγμάτευτο παρελθόν που φαντάζει οριστικά χαμένο. 

Σα συνωμότες, συναντιόμαστε στα μουλωχτά και φερόμαστε «όπως τότε», σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει. Κι αν κάποιος δείξει προς στιγμή να συγκινείται ενθυμούμενος τις παλιές μέρες συγκρίνοντάς τες με το παρόν, οι άλλοι πέφτουν πάνω του και δεν τον αφήνουν να συνεχίσει: Όλοι, λίγο-πολύ, το ίδιο σκέφτονται αλλά δεν χρειάζεται να το συζητούν.  Ένα ταμπού που όλοι έχουν προσυπογράψει να σεβαστούν, μια απαγορευμένη λέξη που κανείς δεν μπορεί να εκστομίσει, μια πόρτα στην άκρη του δωματίου που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ανοίξει. Βραδιές με προσυμφωνημένο αποτέλεσμα: περάσαμε υπέροχα όπως άλλοτε, τα ωραία δεν αλλάζουν!