Κι έτσι

Παλαιότερα περίμενα ολόκληρο τον κόσμο στο πιάτο μου: κάποιες στιγμές μάλιστα στη ζωή μου ένιωσα -ο υπερφίαλος!- ότι βρισκόμουν κοντά στην πραγματοποίηση του στόχου μου. Και τότε, ο κόσμος απομακρυνόταν και το κυνήγι ξεκινούσε από την αρχή. Κι έτσι βαρέθηκα να περιμένω. Και περί άλλων τύρβαζα και γέμιζα δημιουργικά τον χρόνο μου με πολύτιμες στιγμές από άλλους κόσμους, ξένους. Κι έτσι βαρέθηκα να συλλέγω πολύτιμες στιγμές από ξένους κόσμους. Κι άρχιζα τότε να σκαλίσω παλαιά αντικείμενα που είχα φυλαγμένα σε σκοτεινά δωμάτια στα ένδον. Όχι συναρπαστικά αντικείμενα, ούτε αξιοζήλευτα, αλλά με αξία, κυρίως προσωπική. Κι έτσι βαρέθηκα να αναζητώ τα συναρπαστικά. Και ξαφνικά, χωρίς καλά-καλά να καταλάβω πώς έγινε αυτό, ο κόσμος ολόκληρος ήρθε και στρογγυλοκάθισε στο πιάτο μου. Αλλά τότε πια εγώ ένιωθα πλήρης και χορτασμένος. Κι ευτυχής.

Κι έτσι βαρέθηκα να περιμένω τον κόσμο στο πιάτο μου...