
Κοιτάζω προσεκτικά γύρω μου πίσω από τα εντυπωσιακά κτήρια και τις σύγχρονες θριαμβευτικές δημιουργίες: κατεστραμμένα εγκεφαλικά κύτταρα κείτονται σιωπηλά.
Κάθε μέρα στο πρωινό προσκλητήριο, μερικά κύτταρα δεν εμφανίζονται. Έχουν χαθεί. Για πάντα. Και δεν είναι αναπλάσιμα. Γήρας, ασθένειες και καταχρήσεις επιτελούν το έργο τους.
Κι εμείς, συνεχίζουμε την πορεία. Με τα υπόλοιπα. Όσα έμειναν. Η ζωή συνεχίζεται, λένε. Και μετά το θάνατο, η ζωή συνεχίζεται.
Με συγχωρείτε, πρέπει να σας εγκαταλείψω: έχουμε έκτακτο προσκλητήριο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου