Φωνές

Παλαιότερα μου συνέβαινε αρκετά συχνά: άκουγα φωνές που δεν απευθύνονταν κατ’ ανάγκη σε εμένα। Για την ακρίβεια, μάλλον καμία σημασία δε μου έδιναν, απλώς στιγμιαία συγχρονιζόμουν μαζί τους και με έπαιρνε και εμένα η μπάλα.

Επειδή ακριβώς οι φωνές με είχαν γραμμένο εκεί που δεν πιάνει η μελάνη, μερικές φορές όταν διήνυα μεταφυσική περίοδο (ασφαλώς πέρασα και από αυτή τη φάση!) μεταγλώττιζα τα όσα (νόμιζα ότι) έφταναν στα αυτιά μου και υποχωρούσα τρεκλίζοντας ελαφρά, υπερήφανος για το μήνυμα που μου είχε σταλεί από «κάπου αλλού»। Η αυτοπεποίθηση που είχα τότε (ίσως και έπαρση) δεν μου επέτρεπε να εξετάσω αν οι φωνές αυτές δεν ήταν από το υπερπέραν, αλλά από το δρόμο!

Την περίοδο που άκουγα αυτές τις φωνές εξάλλου, κανέναν δεν είχα ανάγκη αλλά τους χρειαζόμουν όλους για να δημιουργήσω την περσόνα που επιθυμούσα… και οι φωνές βοηθούσαν τη φαντασία μου προς αυτήν την κατεύθυνση. Στο μεταφυσικό ηχόχρωμα της εποχής εκείνης, σημαντικό (ή μήπως συμπαν-τικό;) ρόλο έπαιξε το καταπληκτικό ροκ κομμάτι Voices του Russ Ballard που τριγυρνούσε αδιάλειπτα στα αυτιά μου και ροκ εικόνες (χωρίς οποιαδήποτε υποβοήθηση, παρακαλώ!) παρήλαυναν σε διάφορους σχηματισμούς μπροστά από τα μάτια μου. Και με αυτές τις ακουστικές ψευδαισθήσεις συναντούσα ένα σωρό φευγάτους που τους μεταμφίεζα στη συνείδησή μου σε αναχωρητές ή και ομολογητές ακόμα!

Σύμφωνα με τον κλάδο της ψυχοακουστικής, τα αυτιά μας είναι ο τελικός δέκτης του ήχου και μετατρέπουν τα ακουστικά κύματα σε περίπλοκα ηλεκτρικά ερεθίσματα στον εγκέφαλο. Νομίζω ότι σε εμένα συνέβαινε το αντίθετο: περίπλοκα ηλεκτρικά ερεθίσματα στον εγκέφαλο μετατρέπονταν σε ήχο.
Τελικά ποτέ δεν έμαθα τί ήταν αυτές οι φωνές: ψυχοακουστικά φαινόμενα και ψευδαισθήσεις ή κάποιος (ίσως κρυμμένος βαθειά μέσα μου) προσπαθούσε να με ενημερώσει για κάτι;