Ζούμε σύμφωνα με τις ενδείξεις στην αρχή μιας μακραίωνης στενάχωρης περιόδου για την χώρα. Οι περισσότεροι από εμάς έχουν ξανα-διασχίσει στο παρελθόν αυτήν την ατραπό ή τουλάχιστον έχουν ζωντανές στα αυτιά τους μαρτυρίες από συγγενείς που βρέθηκαν εκεί.
Σε μια προσπάθεια για την αντιμετώπιση της κρίσης, έχω μετέλθει (όπως οι περισσότεροι, υποθέτω) αρκετούς τρόπους αντιμετώπισης των δυσκολιών: νομίζω όμως ότι δεν έφτασα ποτέ στο σημείο να υιοθετήσω πομπώδεις λόγους σε υψηλούς τόνους («ο Θεός αγαπάει την Ελλάδα και δεν θα την αφήσει να χαθεί»!) που εκπορεύονται από την ανθρώπινη ανάγκη μας να αντλήσουμε ελπίδες από δυνάμεις που υπερβαίνουν τη νόησή μας, χωρίς να προχωρήσουμε σε παρελκόμενες κρίσιμες ερωτήσεις που μάλλον μας ενοχλούν: εντάξει, ο Θεός μπορεί να αγαπάει την Ελλάδα, αλλά εμείς αγαπάμε το Θεό; Την Ελλάδα την αγαπάμε ή μας έπιασε τώρα μια όψιμη παθιασμένη αγάπη εξ αποστάσεως;
Βλέπω τριγύρω πύργους να γκρεμίζονται. Χάρτινους πύργους, αλλά όχι μόνο χάρτινους. Παρασύρονται και πέφτουν και καλοχτισμένοι πύργοι, που έγιναν για την άμυνα και προστασία από τις επιδρομές βαρβάρων, όχι όμως σαν αυτήν που συμβαίνει τώρα, με το μεράκι μαστόρων και πέτρα αγιασμένη από το αίμα πολλών γενεών που προηγήθηκαν: αλλά ακόμη κι έτσι, δεν άντεξαν αυτή τη φορά σε αυτήν την επιδρομή που ξεκινάει εκ των έσω και βρίσκει στο πέρασμά της τοίχους φαγωμένους από το αγιάζι και ψυχές διαβρωμένες.
.jpg)
8 σχόλια:
Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα που την διακατείχε πάντα μια μεγάλη ιδέα και μια μικρή εκτίμηση για τον εαυτό της. Αντιστοίχως οι περισσότεροι έλληνες διακατέχονται από μια μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και απο μια χαμηλή αυτοεκτίμηση όταν μένουν μόνοι με τον εαυτό τους. Ως αποτέλεσμα συνήθως επιλέγουν κυβερνήτες χειρότερους απο τους ίδιους , ώστε να βελτιωθεί η αυτοεκτίμηση τους. (ο,τι και να είμαι, γιωργακης δεν είμαι σου λέει ο άλλος). Ως αποτέλεσμα; το γκρέμισμα των πύργων. Τίσ πταίει;
Τίς να πταίει...
Συμφωνώ απόλυτα με το σκληρό (αλλά απόλυτα αληθινό) σχόλιό σου για τους (Νεο)Έλληνες. Μαζί με τους πύργους όμως, βλέπω και πολλά σπίτια να γκρεμίζονται. Και προφανώς δεν αναφέρομαι στα τούβλα,αλλά στις ψυχές που κρύβονται κάτω από αυτά.
Καλε μου φίλε μη μου κλονίζεις την πίστη μου πως τα θεμέλια της ψυχής είναι απο υλικά ανεξάρτητα ή και τροφοδοτουμενα απο την σκόνη των γκρεμισμένων υλικών των κτισμάτων. Τα θεμέλια της ψυχής σαν έχουν γερό σκυροδερμα, δεν κλονίζονται. Αλλού είναι το ζήτημα για μένα. Πόσοι θυμούνται πόσοι γνωρίζουν καν πως έχουν ψυχη; Πόσοι νοιάζονται έστω; Πόσοι έχουν διαβάσει αυτο το ατσαλενιο υλικό , τον Πλατωνα; Πόσοι φρόντισαν εκτοσ απο τα Prada και τα γαλλικα αρωματα για το σωμα , εκτοσ απο τα missoni για το σαλόνι , να "αγοράσουν " και κανένα στολίδι για την ύπαρξη; Ακουγομαι γραφική κι αυτο μοιάζει καθρέφτης της σύγχρονης "λογικής". Αγαπώ τον άνθρωπο στην ισορροπία του και στην αρμονία του. Τον εραστή του κάλλους. Του εσωτερικού και του εξωτερικού. Είναι συγκινονουντα τα δοχεία. Αν δεν είναι, όταν πέσει το σπίτι σκοτώνει την ψυχη. Αν είναι , σαν πέσει το σπίτι θεριεύει η ψυχη .Ζουμε κρίσιμες ώρες στην Ελλαδα μα και στον πλανητη. Τα κάστρα πέφτουν. Τα στερεότυπα βουλιάζουν. Τα δεδομένα εκλειπουν. Είναι η καλύτερη ώρα για νέες ιδέες , για αποκάλυψη της τέχνης και για να ανθίσει πάνω στον καμμένο στυγνό ρεαλισμό που μας στέρησε την φαντασία, ένας φρέσκος, ελπιδοφόροσ υπερρεαλισμός. Η ψυχη ας μεγαλουργήσει επιτέλους. Όσο για τα προς το ζειν ενα καράβι, μια ελια κι ενα αμπέλι ...
Καλή μου άγνωστη (;) φίλη που η επικοινωνία μας μου ξυπνάει σκέψεις που είχαν μείνει διακριτικά στην άκρη. Και να, που η επικοινωνία σου τους ρίχνει λίγο φως και δειλά εμφανίζονται…
Φοβάμαι ότι για να γίνουν αυτά που περιγράφεις στο τέλος του μηνύματός σου,πρέπει να προηγηθεί μια καταστροφή. Και πάνω στα ερείπια θα ανθίσουν αυτά που λες. Και σκέφτομαι, η ψυχή μου μπορεί να το αντέξει αυτό. Αισθάνομαι πλούσιος από αυτά που έχω ζήσει αλλά δεν είμαι μόνος: Οι «άλλοι» όμως μπορούν να το αντέξουν; Όχι οι μακρινοί αδιάφοροι αλλά τα μέλη της οικογένειάς μου και κυρίως τα παιδιά μου. Σε αυτούς λες και δεν έχω υπομονή για την ζωή τους, δεν μπορώ να σκεφτώ το γκρέμισμα θα τους κάνει καλό στο μέλλον, όση εμπιστοσύνη κι αν έχω στο Θεό. Κι εκεί μου κόβεται η αναπνοή και δειλιάζω σαν κακομοίρης, ακόμη κι αν περπατώ αγέρωχος και εγώ αυτός συνήθως που δίνει δύναμη στους τριγύρω.
Χρησιμοποίησα το ρήμα «φοβάμαι»… μήπως δεν είναι φόβος αυτό κατά βάθος,αλλά άγρια ανάγκη για λύτρωση;
Εδώ αρχίζουν τα χαρντ ροκ συναισθήματα!
Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα τι είναι προτιμότερο; Ποια είναι η ολική καταστροφή; Τι να είναι πιο δηλητηριωδες για τα παιδιά, μια ανέχεια υλικών ή μια ανέχεια ελπίδας ; Εγώ δεν ντρέπομαι να παραδεχτω ότι φοβάμαι. Και όχι μόνο φοβάμαι, βρίσκομαι σε κατάσταση πανικού. Αλλά με δυο πτυχία απο το ελληνικο πανεπιστημιο και ενα μεταπτυχιακό σε ενα απο τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, είμαι άνεργη. Δεν ξέρω τι προτιμώ: μια δεκαετία πείνας με προοπτική μέλλοντος ή μια 50ετια φυτοζωής με μόνη προοπτική έναν ξενιτεμο; Πραγματικά δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποιο "σπίτι" είναι πιο γερό. Η μόνη σκεψη που με παρηγορεί είναι η ελαστικότητα της ανθρώπινης αντοχής και το "αδιαβροχον" της ψυχής.
Κομμάτι της εργασίας μου (τα τελευταία 8 χρόνια) είναι η υποδοχή των βιογραφικών σε μια μεγάλη φαρμακοβιομηχανία με ερευνητικό κέντρο και παραγωγή : έχει μαυρίσει η ψυχή μου βλέποντας τόσα μορφωμένα νέα άτομα (με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, ακόμη και post-doc!) να αναζητούν εργασία, ακόμη και αισθητά χαμηλότερων προδιαγραφών από αυτές που δικαιούνται. Αναζητώ πολύ καιρό επιχειρήματα για να δώσουμε θάρρος σε αυτούς τους νέους ανθρώπους. Ομολογώ ότι η τελευταία σου πρόταση περί σκέψης που προσφέρει παρηγορία κρύβει όλη την αλήθεια για την υπόθεση αυτή… δυστυχώς όμως δεν είναι το είδος των απαντήσεων που θα μπορούσες να δώσεις σε αυτά τα παιδιά. Όπως δεν μπορούσα να δώσω και την απάντηση του Πατέρα Νικόλαου Χατζηνικολάου στη σύζυγό μου όταν πριν από επτά περίπου χρόνια έχανε τον 37ετή αδελφό της. Έλεγε λοιπόν ο Νικόλαος (το αναφέρω όπως το θυμάμαι, όχι με τα ακριβή του λόγια): Για τις ψυχές των πονεμένων που ρωτάνε «γιατί σ’ εμένα, Θε μου;», δεν υπάρχουν σοφοί παπάδες ή χρυσοποίκιλτα βιβλία που να μπορούν να δώσουν την απάντηση… πρέπει να σφιχταγκαλιάσουμε τον πόνο και η αλήθεια θα αναβλύσει από μέσα μας…
Θυμάμαι κάτι που είπε ο πατήρ Νικόλαος σε μια ομιλία του στο σχολειο που φοιτησα και που συμπτωματικά υπήρξε και δικό του σχολειο. Είχε πει λοιπόν, πως δεν πρέπει να επικεντρωνόμαστε στο να βοηθάμε τον συνανθρωπό μας -πράγμα που υποδηλώνει έκφραση δύναμης και επίδειξη ανωτεροτητας και επαρσης απο μεριάς μας- αλλά πρέπει να στοχευουμε στην επικοινωνία και στην συμπόρευση , στην συμπόνια με την έννοια της συμπορευσης στον πόνο. Θεωρώ αυτήν την άποψη, αλλά και όλα τα λεγόμενα του συγκεκριμένου ανθρώπου, οχύρωση ψυχής απο αυτές που ανέφερα σε προηγούμενο σχόλιο μου.
Όσο για τους πτυχιούχους αριστούχους ανέργους σαν την αφεντιά μου, ακόμα κι αν γνώριζα απο μαθήτρια το σημερινό γιγνεσθαι, πάλι τις ίδιες επιλογές θα έκανα , μόνο που θα είχα αποφύγει σπατάλη ονείρων και πλάνων. Ουδέν κακον αμιγές καλού πάντως επομένως κάτι καλο θα ελλοχεύει μέσα στα κατεδαφισμενα κάστρα
Και ο δικός μου καλοχτισμένος πύργος -με μεράκι και κόπο ζωής γκρεμίστηκε. Με πόνεσαν μόνο οι άνθρωποι που πλακώθηκαν η έμειναν άστεγοι σε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον. Για αυτό και μόνο παλεύω βουβή από την οδύνη, για να τον ξαναχτίσω. 'Οχι όπως στην αρχή -με όνειρα και κάποια φιλοδοξία- αλλά με την αγωνία του κτίστη να τον ξαναδεί στέρεο με κεραμίδια για να χωθούμε πάλι από κάτω για να μη βρεχόμαστε , να μην παγώσουμε, να επιζήσουμε. Το άλογο μας το πήραν οι πιστωτές. Δεν είμαστε καβάλα πια. Και πεζοί θα την κάνουμε τη δουλειά. Κόβουμε τώρα απο τη σάρκα μας κομμάτια για να τα κάνουμε ελπίδα, κάνουμε πανάκι τη ψυχή μας για βρούμε μια νέα πορεία στο αύριο. Ο επίλογος δεν γράφτηκε ακόμα .
ΠΟΙΑ??? κανεις σαν να μη ξέριες!!!!
Δημοσίευση σχολίου