Οπισθοχωρώντας με έπαρση

Οπισθοχώρησα αμήχανα γιατί δεν ήμουν, φαίνεται, έτοιμος να αντιμετωπίσω ένα (αδικαιολόγητο;) θερμό κύμα ευτυχίας που πλημμύρισε το μυαλό μου την ώρα που έπαιρνα την καθημερινή μου δόση φθοράς από τον περιβάλλοντα χώρο। Για λίγο, έστω και χωρίς λόγο, θυμήθηκα πώς ήταν να είσαι ευτυχισμένος. Μα….

…Ακόμα είμαι ευτυχισμένος, θα έπρεπε τουλάχιστον! Έχουμε γίνει χοντρόπετσοι εκ πεποιθήσεως κι αυτό δεν μπορώ να το ανεχθώ: τυφλωμένοι από την έπαρσή μας, δεν περνάει από το μυαλό μας ότι υπάρχουν απλές, απλοϊκές έστω, πηγές ευτυχίας που δε συλλαμβάνουν οι δικοί μας αισθητήρες που είναι απασχολημένοι σε θέματα που θεωρούνται σημαντικά από τον περίγυρό μας। Πίσω από τις σκληρές μας ψυχές που μαλακώνουν σα βούτυρο όταν λάβουν ένα αόρατο σήμα που συντονίζει την ψυχή τους με τον ήχο του Κόσμου, κρύβεται ένα φοβισμένο παιδί με καθαρό βλέμμα που ξέρει να απολαμβάνει και τις πιο μικρές χαρές της ζωής.

Δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να θεωρεί ήσσονος σημασίας τις μικρές εκφάνσεις της αληθινής ζωής, γιατί κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με καταστροφή: η ολική καταστροφή του κόσμου μπορεί τελικά να είναι αναπότρεπτη, αλλά οι μικρές, επαναλαμβανόμενες καθημερινά, καταστροφές στην ζωή μας, όχι.