Αντίο και καλώς ήρθες!

Σε μια εποχή που οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, αλλά αλλάζει δραματικά η ζωή τους, χρειάζεται ένας μηχανισμός που να μετατρέπει τη θλίψη τους σε γιορτή για τη συνέχεια της ζωής, που να εορτάζεται σε χαμηλούς τόνους χωρίς συγκεκριμένα τελετουργικά. Απέφυγα συνειδητά τη λέξη-ταμπού: «ελπίδα». Χωρίς αυτήν, το εγχείρημα καθίσταται πραγματοποιήσιμο.

Αυτός ο μηχανισμός θα περιλαμβάνει ένα σιγαστήρα της βίαιας εκδήλωσης συναισθημάτων απόγνωσης, έναν «κόφτη» των θλίψεων και έναν αυτόματο μετατροπέα των χρωμάτων της ζωής σε πιο φωτεινά: κάτι σαν το Picasa, αλλά για ανθρώπινες ψυχές!

Αυτός ο μηχανισμός δε θα εξαφανίζει τη θλίψη: εξάλλου η θλίψη μπορεί να είναι χρήσιμη, καθώς μας συνηθίζει σταδιακά στην (ακόμη και αναίτια) ψυχική ταλαιπωρία και μας σκληραγωγεί. Ούτε θα τονώνει την αυτοπεποίθηση του σύγχρονου ανθρώπου: η αυτοπεποίθηση δεν είναι αναγκαία τον τελευταίο καιρό, τη στιγμή που η -ελεγχόμενη!- ανασφάλεια δίνει πιο γοητευτικούς καρπούς.

Κι έτσι θα εξαφανίζονται σημεία των καιρών μας που μας φαίνονται ασήκωτα και στη θέση τους θα έρθουν άλλα, καλύτερα ή χειρότερα και με αυτά θα πορευτούμε ευτυχισμένοι στο μέλλον: Δίπλα σε κάθε «αντίο», κολλάει πάντα ένα «καλώς ήρθες».