Όχι το Plan Α, μάλλον ούτε το Plan Β… για Plan C το βλέπω!

Τελικά αυτό έχει αξία στη ζωή: να διατηρείς το βηματισμό σου, έστω και με βαθμιαία επιβράδυνση, χωρίς να διασπάται η προσοχή σου από ασήμαντους χειροκροτητές που λες και αποτελούν σκηνικά στο ντεκόρ όπου γυρίζεται η κινηματογραφική ταινία της ζωής. Απ’ αυτούς, τους «επίτηδες ενθουσιασμένους» προτιμώ χωρίς συζήτηση τους αυστηρούς επικριτές που πίσω από το μουτρωμένο ύφος τους κρύβεται -έστω και βαθιά!- μια αγαθότητα κι ένα κλεφτό χαμόγελο προς τη ζωή.
Διαπιστώνω όμως τον τελευταίο καιρό ότι ούτε οι χειροκροτητές της ζωής έχουν διάθεση να πουν έναν -έστω και ξύλινο- καλό λόγο, αλλά ούτε και οι μουτρωμένοι τιμητές βρίσκουν το κουράγιο να εκστομίσουν ένα δηλητηριώδες σχόλιο. Σαν αποτέλεσμα αυτών των λιμναζόντων υδάτων αδρανοποιούνται οι αισθητήρες κοινωνικής ευτυχίας και δεν εισρέουν μηνύματα εντός μας που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να αλλάξουμε πορεία. Με ξενέρωτο ύφος χιλίων καρδιναλίων κουνάμε με νόημα το κεφάλι μας καταλήγοντας ότι πρέπει «να επανεκτιμήσουμε τις συνθήκες που επικρατούν», φαντάζομαι εννοώντας ότι πρέπει να εξετάσουμε τί πρέπει να κάνουμε τώρα που η πρώτη μάχη έχει ήδη οριστικά χαθεί για να σώσουμε τα προσχήματα. Το αρνητικό αποτύπωμα της δυσάρεστης πραγματικότητας όμως ήδη υπάρχει στην ψυχική υγεία μας, αλλά κάλλιστα μπορούμε να στρέψουμε το βλέμμα μας από την άλλη μεριά, να σφυρίξουμε αδιάφορα και να απομακρυνθούμε χαμογελώντας. Κατά πάσα βεβαιότητα θα συναντήσουμε πολλούς άλλους ανθρώπους να κινούνται βιαστικά προς την ίδια κατεύθυνση που ορίζεται ως «μακριά από εδώ»…
Κρίνοντας εξ ιδίων αισθάνομαι ότι η θλίψη είναι μια πολιτισμένη διέξοδος από μια καθόλου γοητευτική καθημερινότητα, αλλά το κακό είναι ότι τελικά δεν προσφέρει τίποτα εκτός από καλλιτεχνική έμπνευση αμφίβολης αισθητικής και μπορεί να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες συναισθηματικές καταστάσεις. Δυστυχώς δεν έχει καταγραφεί στα παγκόσμια χρονικά η ύπαρξη κάποιου χρυσοποίκιλτου βιβλίου ή έστω ενός ταπεινού εγχειριδίου με εύκολες λύσεις για την αυτόματη γαλήνευση της ψυχής χωρίς κοπιώδη πνευματικό αγώνα. Κι έτσι, μετά τη θλίψη, πολλοί επιλέγουν το “Plan B”, την αδιαφορία: περιμένοντας τους βαρβάρους να δώσουν -έστω και βίαια!- λύση. Αυτό το πλάνο όμως έχει εξίσου φτωχά αποτελέσματα στην ουσία του προβλήματος και αισθητικά φτωχότερους καρπούς από καλλιτεχνική έμπνευση.
Τον τελευταίο καιρό αρχίζει να εφαρμόζεται (αναγκαστικά) το “Plan C”, η ταπείνωση. Πέφτουν τα μούτρα του σύγχρονου επηρμένου πολίτη, υφίσταται μια σειρά από διαταραχές που προκαλούνται από τη βίαιη μεταβολή της κατάστασης του οργανισμού του σε σχέση με αυτό που είχε συνηθίσει και μαθαίνει να ζει με λιγότερα υλικά στοιχεία που όμως είναι πλουσιότερα σε ανθρώπινα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Η ιδανική κατάληξη του Plan C είναι, με την ταπείνωση, η επίτευξη της ταπεινοφροσύνης, που τόσο μας έχει λείψει. Από αυτό το πλάνο αναμένεται να απορρεύσουν πλούσιοι καρποί καλλιτεχνικής έμπνευσης.
Οι αρκετά μεγαλύτεροι έχουν ζήσει πολύ δυσκολότερα και θα τα καταφέρουν να προσαρμοστούν, όπως και τα πολύ νέα παιδιά που θα μεγαλώσουν με τη νέα τάξη πραγμάτων και θα θεωρούν στο μέλλον πολύ φυσικό να είναι εγκρατείς και περιορισμένοι. Πολιτισμικό σοκ μπορεί να υποστούν οι «άδικα νεόπλουτοι» και τα βλαστάρια τους, αλλά η Φύση έχει δώσει στους ανθρώπους μεγάλες δυνάμεις…