Ονειροβασίες και άλλες ιστορίες σύγxρονου μικροαστικού ψυχαναγκασμού

Κοιτάζω τριγύρω και βλέπω να πληθαίνουν τα άτομα που, χωρίς να έχουν χάσει ολοσχερώς την δυνατότητα για λογική σκέψη, φέρονται ωστόσο ανίκανα για δημιουργία ονείρων ζωής. Ίσως γιατί τον τελευταίο καιρό έχουν έντονη προδιάθεση για αρνητικά συναισθήματα, με ανυπολόγιστο συναισθηματικό κόστος.  Δείχνουν αρκετά εξοικειωμένα με την ιδέα του θανάτου: η ιδέα της ζωής όμως, όπως διαγράφεται με βάση τις συνθήκες της σύγχρονης κοινωνίας, τους δημιουργεί απερίγραπτη αμηχανία: αυτός που ονειρεύεται, κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αιθεροβάμων ή αλλοπαρμένος. Κι επειδή τα όνειρα συνδέεονται περισσότερο με τη ζωή παρά με το θάνατο, κρίνεται ως ασφαλέστερο να μείνουν στην άκρη. Κι έτσι μένουν κλειδωμένα στα σκοτεινά δωμάτια μακρυά από το φως της ελπίδας. Μοιραία οι κακότυχοι κάτοχοι των ανέκφραστων ονείρων μένουν αποκλεισμένοι σε ένα χώρο όπου δεν μπορεί να γίνει αποσυμπίεση από ένοχα συναισθήματα ευτυχίας και περιμένουν το τέλος σα λύτρωση.

Ίσως υπάρχει λύση... δεν είναι δα τόσο δύσκολο: η ικανότητα να ονειρεύονται ανοίγει διάπλατα το παράθυρο της ζωής και επιτρέπει στο φως του ήλιου (και μάλιστα σε μια χώρα που είναι πρωταθλήτρια στην ηλιοφάνεια στην Ευρώπη) να εισέλθει στην καθημερινότητα. Εύκολο ακούγεται.  Ή μήπως τελικά δεν είναι; Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει γίνει σκεπτικιστής: σα φοβισμένο αγρίμι αντιμετωπίζει με δισταγμό κάθε κίνηση ονειροβασίας. Σε κάθε μία θετική σκέψη αναδύονται δέκα αρνητικές που τη σκεπάζουν. Να, καλή ώρα, σε μια μικρή πνευματική στάση ξαναδιάβασα αυτό που είχα γράψει: το κείμενο μου φάνηκε αφόρητα γλυκανάλατο και το καταθέτω στο blog μου με μισή καρδιά!