Πορεία στο φως υπό αντίξοες συνθήκες

Φυλλορροώ από δημιουργικές δυνάμεις. Κάθε μέρα που περνάει, παρατηρώντας αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, ξεραίνονται η μία μετά την άλλη οι προσδοκίες για ανάκτηση της πνευματικής μου διαύγειας που τόσα χρόνια με βοήθησε να ξεφύγω από τον κίνδυνο της συναισθηματικής νέκρωσης. Λες και αντιλαμβάνομαι τη ματαιότητα του εγχειρήματος να κρατήσω αναμένο το κερί με το Φως της Ανάστασης περπατώντας σε ένα μοναχικό δρόμο ένα βράδυ που φυσάει δαιμονισμένα. Αλλά ακόμα κι έτσι, δεν διακόπτω την (έστω και) απέλπιδα προσπάθεια για επιστροφή στην οικία μου με το Φως. Κι όσο αυτό το φως διατηρείται ζωντανό, ακόμη κι αν τρεμοσβήνει κι όλα δείχνουν οτι σε λίγη ώρα θα έχει χαθεί, τόσο αρνούμαι να διακόψω την πορεία και να πετάξω το κερί για να μη με αγχώνει. Και, σε πείσμα των καιρών και των απόλυτα αντικειμενικών λόγων να τελώ υπό ψυχολογική εξάντληση, ωστόσο παραμένω αδιαπραγμάτευτα ευτυχής.

Γιατί με κοιτάζετε έτσι, γιατρέ;