Από το Άκρο της Πόλης: τα χρόνια της Ακρόπολης

Έχω λάβει μια ψυχογενή απόφαση ευτυχίας από την οποία δεν απομακρύνομαι παρά τις δυσκολίες, ακόμη κι αν κινδυνεύω σε ορισμένες περιπτώσεις να παρουσιάζομαι ελαφρύς ή και απόκοσμος ακόμη. Απομάκρυνα τις παραληρητικές ιδέες που με συνόδευαν και δίνω πλέον έμφαση στις εμφραντικές (τονίζω το «ρ»!) εικόνες της ζωής που, όσο κι να φαίνεται παράξενο, υπάρχουν εν αφθονία ακόμη και σήμερα.

Κάποια περίοδο είχα επιλέξει να κλειστώ στον εαυτό μου. Ήταν ψυχωφελές αυτό οφείλω να ομολογήσω, το είχα ανάγκη φαίνεται αλλά όταν αργότερα διεπίστωσα ότι δεν περνούσα πλέον καλά εκεί, αναζήτησα ένα άλλο, πιο φιλόξενο, καταφύγιο ψυχών που να μη συμβάλει στην ψυχοκινητική αργοπορία που μου παρουσιαζόταν συχνά-πυκνά.

Ο δυσάρεστος περιβάλλον χώρος και η κατάπτωση της κοινωνίας καθιστούν τους  αναχωρητές -σαν εμένα εκείνη την περίοδο- ευάλωτους σε επίπλαστη αίσθηση ευτυχίας και γι αυτό ήμουν πολύ προσεκτικός στην αναζήτηση.

Και μετά από πολλές στροφές και περιστροφές, επανήλθα υγιής στην ψυχή και αισθάνομαι ευλογημένος με αυτά που μου έχουν παραχωρηθεί (Άνωθεν, πιστεύω ακράδαντα). Ενίοτε αναδύονται αδικαιολόγητες ίσως, επίφοβες ελπίδες για το μέλλον. Δεν κρέμομαι από αυτές, αφήνω στιγμιαία την ευεργετική τους επίδραση να εισέλθει εντός μου, αλλά μετά συνεχίζω το βηματισμό μου, ακόμη κι αν αυτός γίνεται πιο αργός και δύσκολος.

Και εκείνη την ώρα, επιστρέφω στο Άκρο της Πόλης, τότε που ως παιδί της πρώτης δημοτικού μεγάλωνα σε ένα ευλογημένο περιβάλλον πριν συρρεύσουν στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου σκοτεινές προσωπικότητες της σύγχρονης κοινωνίας (....). Τότε που, όταν έβγαινα από το σπίτι μου για να πάω στο σχολείο, η πρώτη εικόνα που αντίκριζαν τα παιδικά μου μάτια ήταν η Ακρόπολις. Και χωρίς να το καταλαβαίνω, εισέπνεα πολύτιμες εικόνες και εισήγαγα στον οργανισμό μου με την αναπνοή δύναμη για τα δύσκολα του μέλλοντος.

Και σήμερα, μου φαίνεται, χρησιμοποιώ στην αναπνοή μου αυτές τις ευεργετικές ανάσες από την περίοδο της Ακρόπολης.