Γήινες εκφάνσεις της ανθρώπινης ματαιοδοξίας

Ποτέ δε μου άρεσαν οι πολυτέλειες, προτιμούσα ανέκαθεν πιο γήινες εκφάνσεις της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Νοιώθω όμως οτι πλέον δεν έχω το δικαίωμα να απαξιώνω με ελαφριά καρδιά ανθρώπους που συναντώ στη ζωή μου. Ασφαλώς έχει βάλει σε αυτό το χεράκι του ο Πατέρας Βαρνάβας από το Άγιον Όρος που με έχει νουθετήσει (όχι εύκολα!) να αντιμετωπίζω με σεβασμό την κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά είναι πιθανό σε κάποιο σημαντικό βαθμό αυτή η απελευθέρωση από προκαταλήψεις να αποτελεί μια αναπότετρεπτη υποχώρηση: μεγαλώνω και μοιραία καίω σιγά-σιγά λάδια ή, επί το ανθρωπινότερον, εγκεφαλικά κύτταρα. 

Τόσα χρόνια ξεχείλιζα από ένα σκασμό άχρηστα (όπως αποδείχτηκαν τελικά τα περισσότερα) συναισθήματα. Τώρα όμως κάνω οικονομία ακόμη και σε αυτά: στην εποχή μας εξάλλου η συναισθηματική προσέγγιση στις ανθρώπινες σχέσεις αποτελεί μια ανώφελη επίθεση πολιτισμού που καθόλου δεν εκτιμάται. Μαζί με την οικονομία στα συναισθήματα, πολύ χρήσιμη είναι και η οικονομία στα λόγια που ξεχειλίζουν: κανείς δεν αποζητάει χαμένες ρήσεις του διπλανού του πλέον, όπως κι εγώ έχω αρχίσει να αναζητώ με αισθητά μικρότερη ένταση χαμένες ηχογραφήσεις αγαπημένων ροκ καλλιτεχνών.