Η τιμωρία των τιποτένιων

Το “γύρω μας” είναι διασπαρμένο με ένα ψηφιδωτό από θύματα και θύτες, τους καθημερινούς ήρωες της ζωής που ξεπερνούν καθημερινά τα όριά τους κι αμέσως μετά τα αναπροσαρμόζουν. Συμβιβάζονται πολιτισμένα με την ανακουφιστική αίσθηση -όπως τους δοσολογείται με υποδόρια έγχυση- επιφανειακής αντοχής και επίπλαστης αισιοδοξίας. Κουτσά-στραβά επιβιώνουν: τους παραχωρείται μάλιστα με μεγαθυμία ένα αύριο σε λευκό δωμάτιο κι αυτοί το μόνο που πρέπει να κάνουν σε ανταπόδοση είναι να αισθάνονται ευγνώμονες για τη λήξη συναγερμού που προδιαγράφεται.

Τους παρακολουθώ με αυξανόμενη ανησυχία: πόσο ακόμη άραγε θα αντέξουν πριν ξεχυθούν στα άλλα -άγνωστα, προσώρας- δωμάτια της κοινωνίας;

Στα βλέμματά τους -χωρίς να το αντιλαμβάνται- υπάρχει καρφιτσωμένο ένα αυστηρό μήνυμα προς άγνωστους και γνωστούς αποδέκτες που λίγο πολύ τους φωτογραφίζει η καθημερινότητα:

Τιποτένια σκουλήκια θα τιμωρηθείτε σκληρά, υπάρχει θεός που μας παρακολουθεί σιωπηλά αλλά όχι αδιάφορα.