Περί σκοτεινιασμένου ουρανού: ευτυχώς

Ο καιρός αλλάζει (επιτέλους!) αλλά ήμουν έτοιμος από καιρό γι αυτό. Δεν επιζητώ τον κακό καιρό, αλλά οι ηλιόλουστες ημέρες εν μέσω Ιανουαρίου, αποσπούν την προσοχή μου από τη συννεφιασμένη πραγματικότητα που είναι εξίσου αναγκαία με την ακατάπαυστη ηλιοφάνεια: μην πω και πιο σημαντική ίσως στη σύλληψη των κρυμμένων νοημάτων της ζωής.  Ο σκοτεινός ουρανός υποδηλώνει (σε εμένα τουλάχιστον) την προαιώνια προσωρινότητα που εξυπηρετεί τη φευγάτη μας προσωπικότητα. Μελαγχολούμε συχνά κατά την παρατήρηση της ζωής αλλά αυτός δεν είναι λόγος να είμαστε θλιμμένοι. Συχνά, οι σκέψεις που μας κράτησαν ξύπνιους το προηγούμενο βράδυ μέχρι τη στιγμή που μας πήρε ο Μορφέας στην αγκαλιά του κι αποκοιμηθήκαμε του καλού καιρού, εξαφανίζονται το επόμενο πρωί και δεν αφήνουν πίσω τους τίποτ’ άλλο από την έντονη αίσθηση ότι σκεφτόμασταν κάτι πολύ ενδιαφέρον που μας έχει ξεφύγει. Αλλά ευτυχώς. Οι σκέψεις που έγιναν στην αγκαλιά του Μορφέα δεν έχουν θέση στην επίγεια πραγματικότητα. Δημιουργούν μια αδιόρατη και συχνά μη ανιχνεύσιμη δυσθυμία. Με διάθεση να ξεκαθαρίσω τα πράγματα έστω και υπεραπλουστεύοντας, νοιώθω ότι ο σκοτεινός ουρανός είναι σαν τη μόνη διαθέσιμη εναλλακτική του αποκαλυπτικού διαστήματος του ύπνου που κρύβει τα μυστικά του γιατί δεν θέλει να μας ανησυχήσει. Ο ουρανός μας παρουσιάζεται μέχρι εκεί που μπορούμε να αντέξουμε και, σε τελική ανάλυση, αν μας έρχεται βαρύς και μας πνίγει, μπορούμε πάντα να τραβήξουμε τις κουρτίνες και να αφήσουμε αυτούς που τον αντέχουν να ασχολούνται μαζί του.

Πρόσκαιρη υποτονικότητα ή ευγενής απομάκρυνση από τη φθορά;

Πίσω από κάθε θεατρική έξοδο από τη σκηνή, κρύβεται μια δειλία ή μια διάθεση (απο)φυγής μιας στενάχωρης πραγματικότητας. Βέβαια η εύκολη λύση είναι να ισχυριστεί κανείς ότι καθόλου δε τον ενδιαφέρει η πραγματικότητα και στρέφει την προσοχή του στην αλήθεια. Και τελικά ο επίλογος μπορεί να είναι ξύλινος, της μορφής «προτίθεμαι να το εξετάσω ενδοσκοπικά και να επανέλθω», ήτοι να το αφήσει να ξεχαστεί και να συνεχίσει την πορεία του σφυρίζοντας αδιάφορα.

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό διανύω περίοδο κανονικής νηφαλιότητας, αλλά βαθειά μέσα ανησυχώ μήπως αυτή μου η στάση υποδηλώνει διάθεση αποφυγής κρίσεων και εντάσεων. Για να ωραιοποιήσω αυτό που συμβαίνει, μπορώ πάντα να θεωρήσω αυτήν την ευγενική υποχώρηση  ως διακριτική απομάκρυνση από τους προβολείς που με έδειχναν “επίτητηδες λουσμένο” από τη φως μιας παλαιάς ματαιοδοξίας που πλέον έχει (οριστικά;) υποχωρήσει.

Η ασίγαστη διάθεση της ανθρώπινης φύσης να αποδρά απ’ ότι την φέρνει σε αμηχανία, μπορεί να εξηγήσει ορισμένες από τις κινήσεις μου, αλλά όχι όλες. Δεν αξιοποιώ τον ψυχοφυσικό εξοπλισμό (όπως θα έλεγε ο αγαπημένος μου  Aldous Huxley) με τον οποίο γεννιέται το κάθε άτομο αλλά βγάζω από την ντουλάπα και φοράω την παλαιότερη φανέλλα του νικητή για την οποία έχω δουλέψει πολύ σκληρά στη ζωή τα τελευταία τριάντα χρόνια. Κατά έναν παράξενο δε τρόπο, όταν θέτω κάποια θέματα που με απασχολούν υπό την κρίση της λογικής μου, αισθάνομαι ότι γίνομαι ξενέρωτος και απομακρύνομαι χωρίς δεύτερη σκέψη.

Με συγχωρείτε, σταματώ εδώ: δεν ήμουν έτοιμος να απλώσω τη γραφή μου σε αυτές τις σκέψεις.

Υποχωρώ υπερήφανος με αμήχανο χαμόγελο.

Άγιον Όρος: κάθε φορά, η ίδια ιερή ανησυχία

Ανέκαθεν, κάθε φορά που ανεβαίνω στο Όρος, δε σας κρύβω ότι με διακατέχει μια τρυφερή ανησυχία: πόσες φορές ακόμη θα καταφέρνω να πηγαίνω; Και να, φτάνοντας αυτήν τη φορά τις 20 επισκέψεις, η ίδια ανησυχία με επισκέφθηκε.

Με το καλό, επιστρέφοντας θα την έχω αφήσει εκεί μέχρι την επόμενη φορά.

Νοιώθω ότι θα με περιμένουν πολλοί πνευματικοί αδελφοί και μια Υψηλή, πολύτιμη φίλη που πάντα βρίσκεται κοντά μου, η Αγία Αναστασία η Ρωμαία. 
Χωρίς φωνασκίες, θα προσευχηθώ για όλους, γνωστούς και αγνώστους και για την πατρίδα μου.

ΥΓ. Δεν χρειάζεται το γραπτό σας καλό κατευόδιο, το εισπράττω ήδη σιωπηλά σα δροσερό αεράκι.