Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

Σταγόνες μιας παράλογης βροχής




Περιμένω με αγωνία την εποχή του ήλιου και της θάλασσας κι όταν αυτή προβάλλει στο κάδρο της ζωής, αρχίζω να αναπολώ τις συνεφιασμένες μέρες. Αποζητώ τις στιγμές που ο ουρανός δακρύζει, λες και αυτές θα σταματήσουν τα δικά μου δάκρυα. Ίσως τις θεωρώ πιο τίμιες εκ μέρους του ουρανού αυτές τις στιγμές. Αλλά πάλι, πόσες φορές μέχρι σήμερα δεν άλλαξα τη γνώμη μου; Και πόσες άλλες, δεν πιέστηκα (ή μήπως απλώς πείστηκα;) από τους απέναντί μου να μοιραστώ μαζί τους την Αλήθεια που το βλέμμα τους έδειχνε οτι ήταν σίγουροι οτι κατείχα. Κι αργότερα, όταν έσβησαν οι προβολείς, έμεινα με το λυκόφως του σούρουπου και την ελπίδα της ανατολής. Πάντα αέναη ελπίδα, αλλά ποτέ βεβαιότητα. Κι ο ήχος της σιωπής με συνόδευε συχνά κι απορούσα γιατί του επέτρεψα να εισχωρήσει εντός μου και να καλύψει τα γέλια των αγαπημένων μου. Την ώρα της συνειδητής ατονίας σ’αυτήν την ίδια πάντοτε παραλία  που αναπαύει τη συνείδησή μου, μόνος μ’αυτούς που αληθινά επιλέγω και τον άγνωστο εαυτό μου που μερικές φορές με φοβίζει, μακρυά από πνευματικούς ζηλωτές που νόμιζα οτι είχα τόση ανάγκη, ένιωσα τις πρώτες σταγόνες της παράλογης βροχής στα μάγουλά μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: