Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Η μάχη ανάμεσα στο βαθύ εντός και το ρηχό έξω



Οι μεγάλοι πόνοι είναι βουβοί, έγραψε ο Γερμανός συγγραφέας & ποιητής Friedrich Schiller. Τότε, μέσα στην απόλυτη σιωπή, ακούγονται πιο καθαρά οι λυγμοί χωρίς να πνίγονται μέσα σε κύματα δυνατών γέλιων. Και για τις μεγάλες ευτυχίες πρέπει να ισχύει το ίδιο. Γενικότερα, η ησυχία (ακόμη κι αν δεν είναι Αθωνική) αποδιώχνει την ταραχή της ανθρώπινης ψυχής και καθαρίζει το μυαλό από ήχους και χρώματα που αποσπούν την προσοχή μας από την Αληθινή Ουσία της ζωής.

Χωρίς να αρνούμαι την ομορφιά των οικείων οικογενειακών ήχων, επιζητώ την ησυχία, αυτήν την ησυχία που μετράται όχι με ντεσιμπέλ αλλά με ένταση επικοινωνίας με το βαθύ εντός μου. Το ρηχό έξω μου φαίνεται σαν κομπάρσος σε όνειρο δεύτερης διαλογής κι έτσι το αφήνω (πλέον!) στην άκρη.

Κάνω έναν πήδο στο «πρόσφατο πίσω» και συναντάω στα Πολυτονικά μου Ορνιθοσκαλίσματα που ξεκίνησαν το Μάιο του 2010 και ολοκλήρωσαν τη συναισθηματική μουτζούρα τους τον Απρίλιο του 2011, κάποια στίγματα που, όταν τα κατέγραφα τότε, μάλλον δεν είχα αντιληφθεί πόσο με αφορούσαν: 



·         Ονειρευόμουν να ξεφύγω από τις σκιές που με περιβάλλουν μουρμουρίζοντας ακατάληπτους θρήνους.
Αλλά την κρίσιμη στιγμή ξύπνησα και βρέθηκα στο ίδιο σημείο.

·         Είναι οδυνηρά αδύνατο να αντλήσουμε ελπίδες από τον περιβάλλοντα χώρο της σύγχρονης ζωής. Και σιγά-σιγά μαθαίνουμε να ζούμε χωρίς ελπίδες.

·         Δεν έχω πλέον κανένα υπόλειμμα συγκίνησης  ώστε να το διαθέσω στα ανοιχτά μέτωπα αυτής της εποχής. Ούτε πλεόνασμα τρυφερότητας για «εξωτερική χρήση». Κι αυτή ακόμα η θλίψη μου που μου υπενθυμίζει ότι είμαι ζωντανός, κοιμάται. Θα με σώσουν άραγε οι καλές προθέσεις;

Μαζεύω τις σκέψεις πριν χαθούν οριστικά και νοιώθω οτι τα βαθύ εντός είναι γεμάτο από ζωοφόρα ησυχία, ενώ από το ρηχό έξω ακούγονται φωνές και φωνασκίες που μου παίρνουν τ’αυτιά, αλλά όταν απομακρυνθούν, δεν αφήνουν τίποτα πίσω τους. Βρίσκομαι διαρκώς στο ίδιο σημείο με ένα ηλίθιο χαμόγελο απορίας στο πρόσωπό μου να αγωνίζομαι να συγκρατήσω στα χέρια μου τις ελπίδες, τη συγκίνηση και την τρυφερότητα που απομακρύνονται σαν πεταλούσες σε ανοιχτούς αγρούς

Πρέπει να επανέλθω σε αυτή τη μάχη κάποια στιγμή, αυτές οι παραπάνω γραμμές απλώς χάιδεψαν το κεφάλι ενός παιδιού που θέλει να μάθει, αλλά το άφησαν χωρίς απαντήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια: